düz başa düş, qardaşoğlu, qonşuların çoxu çörəyi nisyə alır. Milyarder ölkədə də çörəyi nisyə alarlar?! Bağlayacam buranı! - deyə özünə bəraət qazandırdı və çörəyi qarıya verdi. Qarı çörəyi alıb torbasına qoydu və çox zəif səslə "sağ ol, çox sağ ol" deyib belini bükə-bükə uzaqlaşdı. Mənə elə gəldi ki, o qarını öncələr hardasa görmüşəm.
Çölə çıxdım. Qarı əlini torbaya salıb eşələnirdi, yəqin ki, çörəyin böyründən qoparıb yemək istəyirdi. Tükü tökülmüş bir pişik onun böyür-başına fırlanırdı. Qarı çörəkdən kəsib ona atdı, pişik çörəyi iylədi, amma yemədi və ikiqat əyilmiş qarının tumanına sürtünməkdə davam elədi.Qarının onu qovmağa heyi qalmamışdı, bəlkə də pişik özününküydü deyən yanından qovmurdu...
Nəhayət, ünvanı tapdım. Birinci mərtəbəsində "Ramal" mağazası yerləşən bina on üç mərtəbəliydi. Onun yanındakı zibillikdə bir kişi ilə qadın eşələnirdi. Durub baxdım. Qadın nəsə tapmışdı, kişi onun əlindən almaq istəyirdi.
"Bilirsən, bizimlə avropalıların arasında fərq nədir?" Bu sualı mənə bir zamanlar yaşca böyük həmkarım vermişdi. Başımı bulamışdım. "Fərq ondadır ki, avropalılar öz vətənlərinin zibilliyində eşələnməyi qürbətdə firavan yaşamaqdan üstün tuturlar". Həmin həmkarımın bu fikirlərini yadıma salanda ürəyimdə Ulu Yaradana şükür elədim. Şükür elədim ki, "axırı biz də vətənimizin zibilliyində eşələnməyi qürbətdə yaxşı yaşamaqdan üstün tuturuq". Bilirəm ki, sarsaq fikirdi...
Binanın onbirinci qatına piyada qalxdım, lift işləmirdi. Beşinci mərtəbəyə çatanda dayanıb nəfəsimi dərdim. Yan otaqdan qatmaqarışıq melodiya eşidilirdi. Musiqinin sözlərini anlaya bilmədim. Deyəsən, azərbaycanca oxuyurdular.
Nəhayət, çatdım. Çin istehsalı olan dəmir qapını astaca döydüm və bir müddət gözlədim. İçəridən səs gəlmədi. Yəqin ki, eşitmədilər. Çünki qapının səsi yaxşı çıxmırdı. Ona görə də qapını təzədən, amma bir az bərkdən döyəsi oldum. Aha, eşitdilər. Ayaq səsləri qapıya yaxınlaşdı və qapının o biri üzündəki adam kimliyimi xəbər aldı. Deyəsən, Fatimə xanım özüydü. Mən