n kimliyimi dedim, köhnə qonşuları olduğunu yadına saldım.
O, məni xeyli sorğu-suala tutdu, kimin oğlu olduğumu, hansı işin qulpundan yapışdığımı təkrar- təkrar soruşdu, amma xatırlamadı. Görünür, tanımaq istəmirdi, hansısa keçmiş xatirə məni tanımaqdan çəkindirirdi. Nəhayət o:
- İndi qonşulara da etibar qalmayıb, özü də köhnəsindən ola, - dedi.
Mən onun eyhamlarını başa düşdüm. Köhnə qonşular keçmişdəki etibardan istifadə edib borc pul alırdılar, amma qaytarmırdılar. Zəmanə dəyişmişdi. Elə adamlar da. Mən dübarə dedim ki, elə- belə qonşu deyiləm, yazaram, bəlkə də məni televizorda görüb, amma tanımayıb. Qapının dalındakı səs məni yenə də tanımadığını dedi.
- Məhəmməddən xəbər gətirmişəm, - dedim.
Mənim bu qəfil xəbərimdən o, özünü itirdi, səsini xırp kəsdi. Yəqin, mənə nə cavab verəcəyini düşünürdü. Sonra asta səslə, az qala pıçıltıyla:
- Türkiyədən gəlmisən? - deyə xəbər aldı.
Onun sualına cavabında mən də astadan dedim ki, Türkiyədən gəlmişəm və Məhəmməd barədə vacib xəbər var.Bundan sonra o, qapını azca araladı, məni başdan ayağa qədər süzdü. Üst-başıma baxdı, deyəsən, normal adam olduğuma inandı, qapını tamam açıb:
- Gəlin, - dedi və kənara çəkildi.
Mən içəri keçdim. Kandar qaranlığıydı. Cavan bir qız aralıda dayanmışdı. O da Fatimə xanım kimi hicablıydı və baxışlarıyla bizi izləyirdi.
- Anam, sən get dərslərini hazırla, - deyə Fatimə xanım qıza bu cür müraciət elədi, sonra mənə tərəf dönüb, - anamın adını qoymuşuq, onu xatırlayarsınız, yəqin.
Mən onun son sözlərini başımla təsdiqlədim. Cavan qız yan otağa keçdi, biz isə qonaq otağında oturduq.
Qonaq otağı da yarıqaranlıq idi. Bu cür alatoran mühit adamda bədbin əhval yaradır. Uzun müddət belə bir məkanda yaşasan, görmə qabliyyətini də itirərsən. Amma, deyəsən, bu, ev sahiblərinin vecinə deyildi.
Oturduğum divan köhnəydi, yumşaqlığı itmişdi. Güman ki, köhnə evin yadigarıydı. Fatimə xanım:
- İndi sizə çay gətirərəm, - deyərək, mətbəxə keçdi və mənim:
- Zəhmət çəkməyin, - sözlərimi qulaqardına