heç nigaran olmadı da. Sanki hər şeydən xəbəri vardı. "Bu necə anadır?!" Özlüyümdə heyrətləndim. Sonra Fatimə xanım hüznlü səslə:
- Biz heç nə bilmirik, - dedi, - elə bilirdim, siz nəsə bilirsiniz.
- Məhəmmədin yoxa çıxmasını sizə İstanbuldan da xəbər veriblər. Heç narahat olmadınızmı? Fatimə xanım yenə də susdu. Mən davam elədim:
- Sizin bacınız vardı, Züleyxa. Ondan xəbəriniz var?
Züleyxa adını eşidəndə sanki onu ilan vurdu, ağzı-gözü əyildi, kirpikləri səyriməyə, dodaqları və əlləri titrəməyə başladı.
- Ondan danışma! O, kafirdir! - deyə üzümə bozardı.
- Onun haqqında keçmiş zamanda danışsanız yaxşıdır, - dedim, - çünki o, yoxdur, o, ölüb, daha doğrusu, öldürüblər.
Mənim bu sözlərim Fatimə xanıma təsir eləmədi. Görünür, o, ölümdən xəbərdar idi, bəlkə də bu qara xəbər onun vecinə deyildi.
- Məhəmməddən şübhələnirlər, - dedim, - onun adı bir terrorçunun gündəliyindən tapılıb.
- Məhəmmədin o qancığı öldürməsinə inanmıram. Amma öldürübsə, südümü ona halal edirəm.
- O, sizin bacınız idi, onun haqqında bu qədər qansız niyə danışırsınız ki?! - heyrətimi gizlətmədim.
Fatimə xanım hikkə ilə:
- Siz heç nə bilmirsiniz. Siz onu tanımırsınız! - dedi. Sonra o biri otağa keçib, "Hürriyyət+" qəzetinin bir neçə nüsxəsini gətirdi və stolun üstünə atdı. - Baxa bilərsiniz, adam onlara baxanda özü özündən iyrənir. Əslində, mən onlara əl vurmamalıyam, kitabımız buna icazə vermir, amma məcburam.
Qəzetləri bir-bir səhifələyib baxdım. "Hürriyyət+"in əlavələriydi. Züleyxanın yarıçılpaq şəkilləri qəzeti "bəzəyirdi". Şəkillərin hamısı, demək olar ki, eyni pozada çəkilmişdi. O, nə istədiyiniMən yerimə qayıtdım. Fatimə xanım böyürdəki kresloda oturdu, başını aşağı saldı. O, yəqin ki, mənim danışmağımı gözləyirdi. Mən nədən başlayacağımı bilmirdim. Onun gözləməyə hövsələsi çatmadı və başını qaldırıb:
- Məhəmmədi gördünüzmü? - soruşdu.
Mən cavab verməzdən öncə onun üzünə diqqətlə baxdım. Sanki hicabın altından mənə zillənən gözlər Züleyxanınkıydı. Amma sifət o deyildi. Onda