a daha çox əzab vardı, mənsə Züleyxanı sağlam və cavan kimi yadımda saxlamışdım. O, mənim diqqətlə baxdığımı görüb həyəcanlanan kimi oldu, qızardı, yaylığını düzəltdi. Mən:
- Orda dedilər ki, Məhəmməd yoxa çıxıb, siz bilən harda olar? - deyə suala sualla cavab verdim. O, duruxdu. Qəribəydi ki, heç nigaran olmadı da. Sanki hər şeydən xəbəri vardı. "Bu necə anadır?!" Özlüyümdə heyrətləndim. Sonra Fatimə xanım hüznlü səslə:
- Biz heç nə bilmirik, - dedi, - elə bilirdim, siz nəsə bilirsiniz.
- Məhəmmədin yoxa çıxmasını sizə İstanbuldan da xəbər veriblər. Heç narahat olmadınızmı? Fatimə xanım yenə də susdu. Mən davam elədim:
- Sizin bacınız vardı, Züleyxa. Ondan xəbəriniz var?
Züleyxa adını eşidəndə sanki onu ilan vurdu, ağzı-gözü əyildi, kirpikləri səyriməyə, dodaqları və əlləri titrəməyə başladı.
- Ondan danışma! O, kafirdir! - deyə üzümə bozardı.
- Onun haqqında keçmiş zamanda danışsanız yaxşıdır, - dedim, - çünki o, yoxdur, o, ölüb, daha doğrusu, öldürüblər.
Mənim bu sözlərim Fatimə xanıma təsir eləmədi. Görünür, o, ölümdən xəbərdar idi, bəlkə də bu qara xəbər onun vecinə deyildi.
- Məhəmməddən şübhələnirlər, - dedim, - onun adı bir terrorçunun gündəliyindən tapılıb.
- Məhəmmədin o qancığı öldürməsinə inanmıram. Amma öldürübsə, südümü ona halal edirəm.
- O, sizin bacınız idi, onun haqqında bu qədər qansız niyə danışırsınız ki?! - heyrətimi gizlətmədim.
Fatimə xanım hikkə ilə:
- Siz heç nə bilmirsiniz. Siz onu tanımırsınız! - dedi. Sonra o biri otağa keçib, "Hürriyyət+" qəzetinin bir neçə nüsxəsini gətirdi və stolun üstünə atdı. - Baxa bilərsiniz, adam onlara baxanda özü özündən iyrənir. Əslində, mən onlara əl vurmamalıyam, kitabımız buna icazə vermir, amma məcburam.
Qəzetləri bir-bir səhifələyib baxdım. "Hürriyyət+"in əlavələriydi. Züleyxanın yarıçılpaq şəkilləri qəzeti "bəzəyirdi". Şəkillərin hamısı, demək olar ki, eyni pozada çəkilmişdi. O, nə istədiyini bilən qadınlardan idi və indi də beləydi. Gülər ala gözlər, ovsunlu baxış, ağappaq dişlər.