n hikkəli səsi ayırdı:
- Gördünüz, nə deyir? O, bizi aləmdə rüsvay eləyib...
- Bu qəzetləri sizə kim göndərirdi?
- Kimin göndərdiyini bilmirəm, amma bu cür qəzetlər müntəzəm olaraq bizə gəlirdi. Onların çoxunu cırıb atmışam ki, uşaqların əlinə düşməsin.
Mən ürəyimdə onunla qismən razıydım, daha doğrusu, razılıq notları hərdən ağlımdan keçirdi. Belə baxanda, Züleyxa hamımıza xəyanət eləmişdi. Qəfil yoxa çıxandan sonra, sanki, işığımızı,havamızı, sevincimizi də özü ilə aparmışdı. Amma başqa bir Züleyxa da vardı. Sevən ürəkli, cazibədar, özü demiş, nağıllardan gəlmiş bir gözəl. Və indi onun müsahibəsini oxuyanda bizi unutmadığının şahidi oldum, Fatimə xanıma, taleyə etiraz elədim:
- O, niyə ölməliydi axı?! Yalnız bu sözlərə və azad yaşamaq eşqinə görəmi?! - deyə qeyzlə soruşdum.
Fatimə xanım əsəbi halda suala sualla cavab verdi:
- Siz buna azad yaşamaq deyirsiniz? O, yolunu azmışdı, ailəmizi biabır eləmişdi?! Bu yazıları oxuyanlar nə düşünə bilər?! Müqəddəs bir ailənin övladı, imam kimi bir babanın nəvəsi əxlaqsızmı olmalıydı?!
- Mən sizi başa düşürəm, - aradakı gərginliyi azaltmaq üçün səsimin tonunu aşağı saldım, - amma Məhəmmədin burda nə günahı? Məhəmmədi bu işə niyə qatmalıydınız ki? Fatimə xanım da sakitləşdi və az qala pıçıltıya keçdi:
- Məhəmməd özü də bunu istəyirdi. Türkiyəyə gedəndən bir ay sonra geri qayıtdı, dedi ki, Züleyxanın şəklini internetdi-nədi onda görüb, televizorda da ağlına gələni danışırmış. İlahiyyat fakültəsinin tələbəsi, Quran oxuyan, namaz qılan gəncə bu mənzərələr necə təsir edə bilərdi. Əgər bilsəydilər ki, Züleyxa kimi bir f... (sözünün dalını gətirmədi) Məhəmmədin xalasıdır, o özünü necə hiss edərdi. Mən də ona dedim ki, İstanbula qayıt və onu öldür. Elə belə də dedim: "Get o qancığı öldür!"
Fatimə xanım danışa-danışa özü də bilmədən yenə də səsini qaldırırdı. Səsə qızı yan otaqdan çıxdı və:
- Ana! - dedi.
Fatimə xanım onun eyhamını, yəni "qonşular eşidər", ona görə də səsinin "xodunu" alsın eyhamını başa düşdü və:
-