Cəhənnəmə eşitsinlər! Onsuz da aləmdə rüsvay olmuşuq, - deyə qışqırdı. - Biz namuslu adımızı qoruyaq, bir ləçər də kef çəkmək üçün onu ləkələsin?! - Fatimə xanımın bu qeyzində Züleyxaya qarşı qısqanclıq hisslərini sezməmək mümkün deyildi. - Qoy, o getsin, dünyanı gəzsin, kef eləsin, bizsə biabır olaq, susaq! Beləsinə ölüm də azdır! Qızı qulaqlarını tutub öz otağına qayıtdı. Mən:
- Hər halda insana cəzanı Tanrı verməlidir, bəndə yox! - deyə etiraz elədim.
- Onu mən sizdən də yaxşı bilirəm, amma siz çox şeyi bilmirsiniz. İndi mən danışım, siz də yaxşı-yaxşı qulaq asın.
- Dinləməyə hazıram. Mənim qulaqlarım sizin ixtiyarınızdadır, - dedim.O, başladı, özü də nə başladı. Züleyxanın səhərdən axşama kimi küçələri dolaşmasından, videobarlara getməsindən, pozğun pornofilmlərə baxmasından...
- O, dişi canavar idi, vəhşiydi. Bir də görürdün ki, evdən çıxdı və gecə qayıtdı. Xüsusən də atam dənizdə olanda. Babam xəstə yatdığından anam ona baxmağa getmişdi. Biz evdə tək idik. Mən Züleyxanın atmacalarından, söhbətlərindən qorxurdum. Çünki lap uşaqlıqdan kənddə, babamgildə böyümüşdüm, Quran oxumuşdum, namaz qılmışdım, mən ağzıdualı bir adam idim. O kənd imanlı adamların yeridir. Qız-gəlini üzü-başı açıq görməzsən. Bütün şəhər dənizə axışanda bu kəndin başıbağlılarından heç biri çölə çıxmırdı. İstidə yanardılar, amma dənizə getməzdilər. Adamlar dənizə müqəddəs varlıq kimi baxırdılar. Onu murdarlamaq istəmirdilər. Çünki dəniz adamlara çörək verirdi, bərəkət gətirirdi. Züleyxa kimi adamların sifətindəndir ki, o da bizdən küsdü. İndi dənizdə dənizlik qalmayıb... Mən hərdən evdən bayıra çıxırdım, köhnə məhləmiz üçün darıxanda ata evinə gəlirdim... Bir axşam Züleyxa yenə də evdən çıxdı və gecə qayıtdı. Otağıma girib gülə-gülə, məni cırnada-cırnada qəribə bir kinoya baxdığını dedi. Onun qəribə saydığı kinoda kişilər və qadınlar min hoqqadan çıxırdılar. Züleyxanın hərəkətləri barədə atama deməkdən qorxurdum. Züleyxa məni hədələmişdi ki, atama, ya anama bir söz desəm, Yusifi yoldan