n çıxaracaq...
Bu sözlərdən sonra o, susdu. Mən pauzadan istifadə edib soruşdum:
- Yusifin məsələyə nə dəxli?
Fatimə xanım duruxdu. Nəsə fikirləşdi və handan-hana dedi:
- Bəlkə də mən bunları sizə deməməliyəm, amma oğlumun və həqiqətin xatirinə, müqəddəslərimizin ruhu naminə deyəcəm. Mən Yusifə vurulmuşdum...
- Məsələ aydındır, - dedim, - siz Züleyxanı Yusifə qısqanırmışsınız.
- Yox, söhbət qısqanmaqdan getmir. Sadəcə Züleyxa bunu qəsdən edirdi. O, məni məhv eləməyi, alçaltmağı qarşısına məqsəd qoymuşdu. Bilirdi ki, mənim uşaqlıqdan Yusifdən xoşum gəlir. Amma bu, Züleyxanın düşüncəsində olanlardan deyildi. Yusifdən söz düşəndə o, məni ələ salırdı. Əcaib-qəraib şeylərdən danışırdı, adamı başdan çıxaran səhnələr təsvir edirdi. Guya ki, mənimlə Yusif... Nəysə... Züleyxa üçün müqəddəs heç nə yox idi...
Söhbətin bu yerində Züleyxanın Yusif barədə danışdıqlarını xatırladım. O, Yusifin ölümünə istehzayla yanaşmışdı: "Deməli, mən bir şəhidin həyatdan nakam getməsinə imkan verməmişəm", - demişdi.
- O hadisədən sonra isə...
Fatimə xanım yenə də danışığına ara verdi. Mən söhbətin nədən getdiyini bilirdim. Yusifdən uşağa qalması barədə Züleyxanın etirafları qulaqlarımdan getməmişdi.Züleyxa Yusifi yoldan çıxara bilmişdi. Onu demək istəyirsiniz, eləmi?
- Onların hər ikisini şeytan yoldan çıxarmışdı. Mən bunu bilən kimi atama dedim. Şeytanın məhləmizə hakim kəsildiyinə şübhəm qalmayandan sonra. Züleyxa özü şeytaniləşmişdi, hansısa naməlum ruhların ixtiyarındaydı. O, özünü itirmişdi...
Fatimə xanım söhbətinə ara verdi. Nəsə fikirləşdi, gözləri yol çəkdi və çaya işarə ilə:
- Niyə içmirsiniz? - deyə soruşdu və ayağa durub mətbəxə keçdi.
Başa düşdüm ki, boğazı quruduğundan su, ya çay içmək istəyir. Mömin qadınlar kişilərin yanında tikə kəsməz, su içməzlər.
İndi orta əsrlər olsaydı, Züleyxanı daş-qalaq edərdilər, Avropada isə "autodafe" edərdilər, yəni diri-diri tonqalda yandırardılar. Birinci onu bacısı satardı. Buna heç bir şübhəm yoxuydu. Fatimə xanım qayıtdı.