Sakitləşmişdi. Mənim sualımı gözləmədən söhbətini davam elətdirdi:
- Mən Züleyxaya görə tez ərə getdim, daha doğrusu, atam məndən, gələcəyimdən qorxduğuna görə tez ərə verdi. Özüm də qorxurdum. Şeytan məni də yoldan çıxara bilərdi. O, hər yerdəydi.
- Amma Züleyxa sonra gəldi, - deyə mən onun monoloquna müdaxilə elədim, - Bakıya qayıtdı. Fatimə xanım:
- Gəldi, - deyə mənimlə razılaşdı, - bir ara mən onu bağışlamağa da hazır idim. Hətta Dubayda yoxa çıxandan sonra halına acıdım da. Amma bu qəzetlər bizə gələndə mənim əvvəlki hisslərim də qayıtdı. O, bizdən əl çəkmək istəmirdi. Şeytan qayıtmışdı. Mən onun fəsadlarından qorxurdum. Evdə qız uşağım böyüyürdü. Züleyxa onun xalasıydı. Bir suyu da qıza sıçraya bilərdi. Qızları yoldan çıxarmağa nə var ki. Qəzetlər uşağın əlinə düşsəydi, bir Allah bilir, nələr olacaqdı... Məhəmməd İstanbuldan yarımçıq geri dönəndə isə heç nə gözümə görükmədi. Dünya başıma fırlandı. "Get o qancığı öldür!" dedim. O, getdi...
- Və qayıtmadı...
- O, qayıtdı, amma bura yox, İrana. Bacı-qardaşlarımızın yanına. Amerikalılar Qarabağda İrana qarşı nəsə hazırlayırlar. Biz buna yol vermərik.
- Hardan bilirsiniz? Məhəmməd dedi?
- Bilirəm. Ürəyimə nəsə damıb... - bir qədər susduqdan sonra əlavə elədi, - televizorda dedilər ki, Amerikanın İrana verdiyi müddət başa çatır...
Bir qədər öncə iranlı həmkarım: "Görən, Amerika İranı vura bilərmi və əgər vursa, azərbaycanlı qardaş-bacılarımız nə fikirləşəcək?" - deyə sual etmişdi.
Fatimə xanımın öncəgörümünün nə qədər gerçək olub-olmadığını mən sona qədər başa düşə bilmədim. Mənə elə gəldi ki, Fatimə xanım dəli olub. Məhəmməd hara, İran hara? Onları bir- birinə nə bağlayırdı ki? Suallar çox, cavablar isə yox idi. Hər şey müəmmalıydı. Fatimə xanımın böyüdüyü dindar kənd kimi...Xudahafizləşib getmək istəyərkən ev sahibəsinin cavan qızı yan otaqdan çıxdı və məyus-məyus üzümə baxıb soruşdu:
- Qardaşımdan bir xəbər var? - Başımı buladım. - Mən onu çox istəyirəm. Məhəmməd çox vicdanlı və pak adam idi. Hər