r şeyi öyrənməyə can atırdı. Ona görə də çox vaxt çaşırdı.
- Hə, yəqin ki...
Aramızda uzun pauza yarandı. Buradan çıxmaq lazım idi. Mənə elə gəldi ki, getməliyəm, suala cavab olmayan yerdə dayanmaq cansıxıcıdır.
- Bir şey öyrənə bilsəniz, mənə də xəbər verin, - dedim və vizit kartımı çıxarıb, stolun üstünə qoydum.
* * *
"Nəsimi" metrosuna piyada düşdüm. Bir az tək qalmaq, Məhəmməd haqqında düşünmək istəyirdim. Mən fikir dolanbaclarında çaşmışdım. Məhəmməd xalasını niyə öldürməliydi? Namus üstəmi, yoxsa başqa səbəb vardı? Bu adamlar da, deyəsən, ağıllarını itiriblər. Azadlıq gəzən hicabın əleyhinədir, hicab örtən azadlığın. Arada yazıq Məhəmməd qalıb. Görəsən, o, uşaqlıqda necə olub? Dindar bir kənddə böyüyüb, sonra şəhərə gəlib. Axırda İstanbul. Mömin ailədən çıxmış, zina edən qadınların cəhənnəm odunda yanacaqları barədə hekayətlər eşitmiş, televizorda isə oğrun-oğrun komikslərə, manyaklığı təlqin edən filmlərə baxmış bir cocuq necə ola bilərdi. Yəqin ki, çaşardı. Bilirəm, bütün bunlar, əziz oxucum, yorucudur. Sizi, yəqin, tamam başqa mətləblər düşündürür. Mən də elə onu axtarıram. Məsələn, sizin üçün maraqlı deyilmi ki, sinif yoldaşları kafeyə, bar-kluba getmək istəyəndə Məhəmməd bundan imtina eləyir, evə tələsir, anasının tövsiyəsiylə "şeytan yuvalarından" uzaq gəzməyə çalışır, əvəzində isə "ana uşağı" ləqəbi qazanır. Quran oxuyur, amma oxuduğu yadında qalmır. Çünki fikri başqa yerdədir... Belə-belə işlər...
Ürəyimdə sonuncu kəlməni dəfələrlə təkrarladım, sanki, bu, məni fikir dolanbaclarından çıxaracaqdı. Çıxardı da. Qulağımın dibində maşın siqnalı eşitdim, əhəmiyyət vermədim. Sonra adımla çağırdılar. Çevrilib baxdım. Qara rəngli "Prado" sürücüsü maşının şüşəsini aşağı sala- sala:
- Yaman fikirlisən, - dedi.
Mən onu dərhal tanıdım. Tələbə vaxtı bir yataqxanada, bir otaqda qalmışdıq. O, hüquq fakültəsində oxuyurdu, arada-bir görüşürdük. Mən onu Mopassanın "sevimli dostuna" bənzədirdim. Qara, qalın bığları, şəvə saçları, iri, ala gözləri, çəkmə çənəsi,