güləndə batanyanaqları. Batmış yanaqları su burulğanına oxşayırdı. Bununla da o, sanki üzündəki mənfi və yad baxışları həmin burulğanda batırırdı...
Hə, indi tapdım: istanbullu rəssam Sərdar Küçükoğlu mənim tələbə dostuma bənzəyirdi. Onları birləşdirən nəsə vardı. Yəqin elə ona görə də Sərdar bəyə tez isinişmişəm. Amma dostum, Mopassanın qəhrəmanından fərqli olaraq xanımların ürəyini ələ alan birisi, "ürəkyeyən" deyildi. Yavaş-yavaş ona yaxınlaşdım və bayaqkı atmacasını cavabsız qoymadım:
- Belə də. Dünyanın işlərini həll eləməyə girişmişəm, - deyə zarafat elədim.
- Gəl otur, aparım.
- Yox, sağ ol, metro yaxındadır, - deyə onun təklifindən imtina elədim.
- Günortadır, bir çay içək.
Susuzlamışdım. Ona görə də boyun qaçırmadım, həm də bir qədər kefim açılardı. Keçmişdən- gələcəkdən danışardıq.
Metroya yaxın yerdə, kiçik parkdakı kafedə əyləşdik. Yüngülvari nahar elədik. Amma maraqlı burası deyil, maraqlısı dostumun Amerika səfəri barədə mənə danışdıqlarıydı.
- Bir qrup hakimnən Nyu-Yorka getmişdik. Biz təzələrdənik axı. Özlərini bizə göstərmək istəyirdilər.
- Göstərə bildilər? - deyə soruşdum.
- Özü də necə!
- Azad qadın heykəlini də gördün, yəqin?! - Mənim bu sualımda maraqdan çox istehza vardı. Dostum:
- Çox şey gördüm, - dedi və nədənsə astadan danışmağa başladı. - Bu Amerika deyilən fiksiyadır, yəni, saxtadır. Guya, bunlar bizə demokratiya, azadlıq, təhlükəsizlik gətirəcəklər. Ə, bunlar dünyanın hər deşiyində terrorçu, quldur axtarırlar, amma Amerika quldurlarla, başkəsənlərlə doludur.
- Yox əşi, sən də, - deyə yüngülcə etiraz elədim.
- Kinolarına baxmamısan?
- Kino ayrı, həyat ayrı, - sadəlövhcəsinə dedim, amma məqsədim onu danışdırmaq idi. Kənar müşahidə həmişə məni cəlb edib.
- Eyni şeydi. Amerikada həyat elə kinolardakı kimidir. Təsəvvür elə: Nyu-Yorkun ortasında hoteldə yaşayırıq. Ora düşən kimi bizə xəbərdarlıq elədilər ki, beş küçə o tərəfə getsəniz, sizi soysalar, günah özünüzdədir. Nə polis, nə zad, boş şeydi. Hərənin belində bir