r cümlə kimi cərgəyə düzülürdü. "Get o qancığı öldür".
"Züleyxa xanımın yanına son zamanlar bir qohumu gəlirmiş".
"Məhəmməd tərəddüdlər içindəydi. Bir gün gəlib dedi ki, xalasını öldürüb. Amma özünü günahkar saymır". "Sonra o, yoxa çıxdı". "Məhəmməd İrandadır. Bacı-qardaşlarımızın yanında". Bəs son?
Bu son deyilən məqama çatmaq, eləcə də ondan öncəki mətləbləri aydınlaşdırmaq üçün beynimdə konturlar cızılmışdı, indi onu canlandırmağa ehtiyac vardı... Bax belə...
* * *
Məhəmməd bir din bilirdi. İslam. Amma İstanbula gələndə, daha doğrusu, Göytəpə universitetinin ilahiyyət fakültəsinin islam tarixi bölümündə oxumağa başlayanda məlum oldu ki, İslam yalnız namazdan, oruc tutmaqdan, Aşura günündə məscidlərə gedib imamların ruhuna dua oxumaqdan, özünə əzab verməkdən, fitrə çıxarmaqdan, nəzir-niyaz paylamaqdan ibarət deyil. Bu dinin çoxlu şaxələri, ona məlum olmayan tərəfləri, çalarları varmış.
İlk ili hazırlıq kurslarına başladı. Şərt beləydi. Türkiyə türkcəsini burada asan yaşamaq üçün, ərəb dilini Quran oxumağa görə məcburi öyrənmək lazımıydı. İngilis, alman, rus dili kurslarını keçmək isə könüllüydü. O, alman dili qrupunu seçmişdi. Bunun da səbəbləri vardı. Uşaqlıqda rus dilini tez-tez eşitsə də, ondan xoşu gəlmirdi. Onların kəndində hələ də rusların qayıdacağına,insanlara xoşbəxtlik gətirəcəyinə, hətta Leninin də diriləcəyinə, yaxud zühur eləyəcəyinə sidq- ürəkdən inananlar vardı. Onlar köhnə kommunistlər idi və keçmişin unudulmaz günləri, gələcəyin xoş ümüdlərilə yaşayırdılar. Məhəmmədgilin ailəsində vəziyyət tamam başqa cürüydü. Babası dinin, abır-həyanın yoxa çıxmasında rus kafirlərini günahlandırırdı. Amma vəziyyət getdikcə dəyişirdi və məlum olurdu ki, adamların bel bağladığı Amerika deyilən vücudi-səltənət (babası belə deyirdi) əsl şeytan yuvasıymış və islam ölkələrindən keçmişin hayıfını çıxmağa çalışır. Babasının təsəvvürünə görə almanlar yaxşı millət idilər və vətən müharibəsi dövründə bütün millətləri qırmaq, müsəlmanları isə sağ saxlamaq