t camesi. Şəhərdə bu qədər məscidin olması əvvəllər ona qəribə gəlirdi. Çünki heç bir şəhərdə nə bu qədər məscid görmüş, nə də eşitmişdi. Təsadüfi bir yazıda rast gəldiyi mülahizə onun marağına son qoydu. Məqalə müəllifi idda edirdi ki, İstanbulda məscidlərin çoxluğu bu şəhərin bir zamanlar batılara məxsus olmasını ört-basdır eləmək üçündür.
Bakıdan fərqli olaraq burada əzan da başqa cürəydi, çox avazlı və dəqiqiydi.
Həmin gün qəzet köşklərinin birinin qarşısından keçərkən xalasının portretinə rast gəldi. İslamın küfr saydığı jurnallardan birinin üz qabığında xalasının yarıçılpaq şəkli canlanırdı. O, xalasını çoxdan görməmişdi, amma gözləri yadındaydı, üz cizgiləri anasınınkına oxşayırdı. Portretdən baxan gözəl xanımın sifətində ona doğma, tanış olan ifadə vardı və sanki həmin qəribə baxışlar hisslərə çevrildi, köşkün vitrinindən çıxıb onun canına, qanına hopdu. O, diksindi, jurnalı alıb vərəqləməyə ürək eləmədi və oradan uzaqlaşdı. Amma həmin hadisəni unutmağa macal tapmamış xalasını yenidən gördü. Bu dəfə Nəim parkındakı teleekranda. Xalası "Eldorado" ətrini reklam edirdi. Amma hiss olunurdu ki, köhnə kadrlardır. Xalası ətri elə həssaslıq və ehtirasla boyun-boğazına sürtürdü ki, ekranın qarşısına toplaşmış seyrçilər gözlərini ondan çəkmirdilər. Və həmin kadrı təkrar görmək üçün uzun müddət ayaq üstə qalmalı olurdular.
Məhəmməd orada ləngimədi və yataqxanaya qayıtdı. Səhərə kimi yata bilmədi. Yerinin içində qıvrılmağa, çapalamağa başladı. Qarabasmalar yaxasından tutub onu buraxmırdı. Xalası yarıçılpaq halda dar küçələrlə qaçırdı. Onu qovan adamlardan qurtulmağa can atırdı. Məhəmmədə sarı gəlirdi. Məhəmməd ondan və adamlardan gizlənmək istəyirdi... O, qan-tər içində yuxudan ayıldı.
Çarpayının alt qatında yatan qrup yoldaşı Dinqo da yuxudan ayıldı və:
- Bir şey olubmu? Səhərdən yata bilmirsən, məni də yatmağa qoymursan, çarpayının cırıltısı yuxuma haram qatır, - deyə donquldandı.
Məhəmməd cavab vermədi və yenidən başını qoyub yatdı. Səhəri o dirigözlü