ı Qarabağdan köçməydi. Emalatxananın qarşısında iri şabalıd ağacları vardı. İstanbul istisi onun yarpaqlarında buxarlanırdı. Girəcəkdə məni Küçükoğlunun köməkçisi qarşıladı və mansarda dəvət elədi.
Sərdar bəy böyük bir molbertin qarşısında dayanıb, uzun-uzadı nəyəsə baxırdı, yəqin Boğaziçiylə bağlı nəsə çəkirdi. Əcaib görkəmdəydi. Əynində qısaqol, dizdən yuxarı göy xalat və gödək sarı şalvar vardı. Ayağına məst keçirmişdi. Məni görən kimi yaş, yaşıl güllü dəsmalla əllərini sildi və əyləşmək üçün yer göstərdi. Emalatxanada səliqə-sahmandan əsər-əlamət yoxuydu və başdan-ayağa rəsmlərlə bəzədilmişdi, daha doğrusu, rəsmlər hara gəldi atılmışdı. Ən çox Boğaziçinin təsvirləriydi. Gözəl xanımların naturadan da rəsmləri vardı. Bu açıq-saçıqlığa görə Türkiyə mətbuatı hər addımbaşı onu tənqid eləyirdi. İslamçılar onun emalatxanasını yandırmağa bir neçə dəfə cəhd də göstərmişdilər. Bu məlumatları yolda mənə Cövdət bəy danışmışdı və naturadan çəkilmiş rəsmlərlə bağlı ona hər hansı sualı verməməyi tövsiyə eləmişdi.
Sərdar bəydən öyrəndim ki, Züleyxa xanım "Bahar çiçəkləri" adlı gözəllik salonunun rəhbəridir, amma bu "çılğın azəri qızıyla" görüşmək çətindir.
- Züleyxa xanım Azərbaycandan gələn müsafirlərlə heç görüşmək istəməz, - dedi.
- Siz ona mənim adımı desəniz, mütləq görüşmək istəyəcək, - israr elədim və Züleyxa xanımla uşaqlığımızın bir yerdə keçdiyini, bir zamanlar çox yaxın olduğumuzu anlatdım və təkidlərim öz bəhrəsini verdi.O, mənim indiyə kimi görmədiyim, kobraya oxşar, iri mobil telefonla Züleyxa xanımın nömrəsini yığdı, amma nəticəsi olmadı. Nömrə cavab vermirdi, yəqin "əhatə dairəsindən xaricdəydi". "Mərak etməyin, onu tapacayız", - Sərdar bəy mənim narahat olduğumu görüb gülümsündü.
Süfrəyə çay gəldi. Sərdar bəy ana babasının Qarabağdan gəlməsindən, nəsil tarixçəsindən (şəcərəsindən), İstanbulda sənədsiz qaldığına görə babasının qazamata atılmasından qısa danışdı və yenidən zəng elədi. Bu dəfə telefonu götürdülər. Deyəsən, Züleyxa xanımın katibəsiydi.