açdı.
İndi dərslər onu maraqlandırmırdı, daha doğrusu, xalasının xəyalları onu dərsi dinləməyə imkan vermirdi. Sən demə, qarşıdakı günlər daha üzgün və sarsıdıcıymış.
Həmin günün axşamı yataqxanaya qayıdıb, gödəkcəsini çıxararkən o, qoltuq cibində xışıltı hiss elədi. Əlini cibinə saldı. Bu, "Hürriyyət+" qəzetinin saralmış bir nüsxəsiydi. Qəzeti kimsə təsadüfənmi, ya qəsdənmi onun gödəkcəsinin döş cibinə qoymuşdu. İkinci versiya daha ağlabatan idi. Bunun necə baş verdiyini xatırlamırdı. Ola bilsin, kimsə idman dərsində onların soyunub-geyinmə otağına girib və bu işi görüb.
Qəzetin dörd səhifəsi Züleyxanın yarıçılpaq, rəngli şəkillərilə bəzənmişdi və böyük müsahibəsi dərc olunmuşdu. "Bahar çiçəkləri" salonunun sahibəsi, "gözəl və cinsəl" Züleyxa Göyçək keçmiş və gerçək həyatı, qadın azadlığı barədə suallara səxavətlə cavablar verir, Azərbaycanda yaşayan mömün bacısının "əzabkeş həyatından" danışırdı. "...Mənim ona yazığım gəlir. O, həyatını işığa yox, qaranlığa həsr elədi" deyirdi...Məhəmməd sarsılmışdı. Ona elə gəlirdi ki, bu şəhərdə yaşayan insanların hamısı xalasının açıq- saçıq həyatından xəbərdardır. Doğma vətənində bu işlərə pis baxırdılar. Elə İstanbulda da islamçılar, imanı düz olanlar onu qəbul etmirdilər.
Bura necə şəhər idi?! Bir tərəfi Qərb, bir tərəfi Şərq. Nəyin düz, ya yalan olmasını o, düz-əməlli başa düşmürdü. Elə Bakının özündə də, adamlar şərqlimi, ya qərblimi olmaq üçün gecə-gündüz baş sındırırdılar. Bəziləri bu barədə heç düşünmürdü də, taleyini həyatın axarına buraxmışdı. İstanbulda Məhəmmədin bir sinif yoldaşı da oxuyurdu. Şəhərə gələn ilin ikinci ayı onu görmüşdü. O, həkim olacaqdı. Və indi Məhəmməd düşünürdü ki, ilahıyyatçılardan fərqli olaraq, dünyəvi elm öyrənənlər sarı qəzetləri daha çox oxuyurlar və deməli, onun xalasının da müsahibəsindən xəbərdar olmamış deyillər. Hətta sinif yoldaşı ilk görüşdəcə bunu baxışlarıyla, atmacalarıyla anlatmışdı. "Anam deyirdi ki, sənin xalanı televizorla göstəriblər. İstanbulda yaşayır". Sinif