f yoldaşının anası xalasıgillə bir zaman qonşu olmuşdu. Deməli, bu söz-söhbət Bakıya da çatmışdı. Ona görə də rektorluğa bir söz demədən Bakıya qayıtmış, geri qayıdanda isə anasının "xalası qancığı öldürməyi" barədə əmrini yerinə yetirməmişdi. Ona ürəyi gəlməmişdi. "Get, o qancığı öldür. Öldürməsən südümü sənə halal etməyəcəm!" - Anası onu yola salmazdan öncə bu sözləri demiş və dəsmala bükülü pulu çıxarıb vermişdi. Babası ilə nənəsi qızlarının bu sözləri qarşısında heç nə deməmiş, eləcə başlarını aşağı salmışdılar. Babası o biri otağa keçəndə, sanki, inildəmişdi: "Ax, Züleyxa!".
Və yalnız indi ikinci kurs başlar-başlamaz, xalasını axtarmaq fikrinə düşmüşdü. Onu niyə görmək istədiyini özü də ayırd edə bilməmişdi. Bəlkə, xalasını bu bəd əməllərindən əl çəkməyə məcbur eləmək istəyirdi.
Xalası gözəl idi, onun uşaqlıq sevgisiydi. O, Züleyxa deyilən bu şeytanı çox istəyirdi, ətrini ciyərlərinə çəkməkdən doymurdu. İndi isə, yetkinlik çağında xalasının şəkillərinə baxmaq, teleekranlardan, internetdən izləmək onunçün vərdişə çevrilmişdi.
Məhəmməd xalasını düşünməyəndə darıxırdı. Xalası onun varlığına hakim kəsilmişdi. O, bir qulağı ilə xalasının şaqraq gülüşlərini eşidir, vəcdə gəlir, digər tərəfdən isə anasının amiranə sözləri qulaqlarından getmirdi.
Məhəmməd qarabasmalar içində yaşayırdı. Hazırlıq kursunu əla başa vursa da, indi dərs oxumağa hövsələsi çatmırdı... Xalası onun vücudunda, qanındaydı...Öncə o, xalasının işlədiyi "Bahar çiçəkləri" gözəllik salonunun ünvanını öyrəndi. Bu, elə də çətin deyildi. Nəim parkındakı teleekranda bu salonu tez-tez reklam edirdilər, ünvan və telefon nömrələri də göstərilirdi. Amma Məhəmməd onları yadında saxlamamışdı.
Səhər yuxudan duranda dərsə getmədi, Nəim parkına gəldi. Ekranda tamam başqa məhsullar reklam edilirdi. Bu, əsasən elektrik mallarıydı. Xallı bəbirin namnazik plazma ekranından tullanaraq keçməsini nümayiş etdirən reklam çarxı dəfələrlə fırladılırdı. O, bir müddət gözlədi. Xalasını görəcəyinə əmin idi. Züleyxa