tapşırığını verdi.
Məhəmməd salona girdi. İçəridən xoş ətir və qadın qoxusu gəlirdi. Salonda müxtəlif guşələr vardı. Xanımlar iki-bir, üç-bir oturub söhbət edirdilər, jurnallara baxırdılar, kimisi manikür edir, kimisi saçlarını düzəltdirir, kimisi də astaca telefonla danışırdı. Salonun sağ və sol tərəfində qaranlıq dəhlizlər vardı. O, qeyri-ixtiyari olaraq "İri qapanmış gözlərlə" kinosunu xatırladı. O, filmə gecənin bir vaxtı müstəqil telekanalların birində gizlicə baxmışdı. Tom Kruz və Nikol Kidmanın çəkildiyi filmlərdə maska taxmış kişi və qadınlar bir-birilərilə min hoqqadan çıxırdılar. Cütləşmənin xoş həzzini dadan kişi və qadınların iniltisi nəinki kinodakı otaqları, hətta Məhəmmədin öz otağını da başına almışdı. O, bu mənzərədən qorxmuş və ekranı bağlamışdı. Və indi həmin hisslər yenidən qayıtmışdı. "Bahar çiçəkləri"ndəki dar dəhlizlərdən həmin səslər gəlirdi...Onlar ikinci mərtəbəyə qalxdılar. Dəhlizdə bakılı qonağı Züleyxa xanım qarşıladı. "Bahar çiçəkləri"nin sahibəsi rəfiqələrindən birini yola salmaq üçün dəhlizə çıxmışdı. O, Məhəmmədi görən kimi rəfiqəsini unutdu, yabançıya tərəf dönüb:
- Sən Məhəmmədsən? - deyə xəbər aldı.
Züleyxanın bu sualında elə xoş cazibə, elə məlhəm notlar vardı ki, Məhəmməd ona cavab vermək əvəzinə, başını aşağı saldı.
Rəfiqəsi Züleyxanın təəccüb dolu yaraşıqlı üzündən bir daha öpüb:
- Xoşca qal, yarın görüşərik? - dedi və pillələrdə itdi.
Züleyxa xanım Məhəmmədə tərəf gəldi, başını yuxarı qaldırıb gözlərinə baxdı, saçlarını qarışdırdı və başını sinəsinə sıxdı:
- Oy, dadlım mənim, necə də böyümüsən.
Züleyxanın bu sözlərində onu eyni zamanda cəlb edən və itələyən nəsə vardı. Bu, əxlaqsız, amma sevən bir qadının hisslərinin ifadəsiydi. Sonra o, Məhəmmədi özündən bir qədər araladı, yenidən gözlərinə baxdı və yenə də bayaqkı sözlərini təkrar elədi:
- Necə də böyümüsən, şirin olmusan. Səni gözlərindən tanıdım, mən o gözləri heç zaman unutmaram. Sən əsl erkək olmusan, başqalarına bənzəmirsən, - dedi və Əslihan xanıma tərəf