f dönüb, - bizə qəhvə gətir, konyak da, - deyə əlavə elədi.
Züleyxa xanımın otağı çox geniş və zəngin idi. Ortada iri, dəyirmi stol vardı, onun sağ tərəfində divan, kreslo, jurnal stolu qoyulmuşdu, stolun üstünə cürbəcür şirniyyat düzülmüşdü, bir az o tərəfdə vazalar və güllər gözə dəyirdi. Lap arxada bədənnüma güzgü və şkaf görünürdü. Solda isə Züleyxanın çox sevdiyi "Boğaziçində günəş" rəsmi asılmışdı.
İri ekranlı "Soni" televizorunda Züleyxanın cavanlığı ilə bağlı hansısa veriliş gedirdi. Görünür, xalası rəfiqəsilə bu verilişi seyr edirmiş və Məhəmmədin gəlməsi onların bu həzzinin yarımçıq qalmasına səbəb olub. Züleyxa xanım bacısı oğlunun televizora diqqətlə baxdığını görüb özünü naqolay hiss elədi və ekranı söndürdü.
- Fikir vermə, belə şeylərə baş qoşsan tez qocalarsan. İstanbulda olduğunu çoxdan eşitmişəm, - dedi, Məhəmmədin təəccüblü sifətinə baxıb güldü və əlavə elədi, - mənim əlaqələrim genişdir, dostlarım da çoxdur, onlar mənə bu barədə deyiblər. Düzü, mən istəməzdim ki, sən ilahiyyatda oxuyasan. Bilirəm, həm babamız, həm də sənin anan bunu çox istəyirdi. Yəqin bu da lazımdır. Amma din adamı həyatdan geri qoyur. Bütün ehkamlar bu cürdür.
Züleyxa xanım dini və dünyəvi elmlərlə bağlı eşidib-bildikləri barədə uzun-uzadı danışdı, belə demək mümkünsə, nitq irad elədi, amma bircə dəfə də olsun, yaxınlarını xəbər almadı, onlar haqqında kəlmə də kəsmədi.
Məhəmməd nə deyəcəyini bilmirdi. Onun deməyə sözü də yox idi. Nə deyəcəkdi ki? Xalasından soruşacaqdı ki, niyə yurd-yuvasını atıb fahişəliklə məşğuldur? Niyə onların təmiz adını ləkələyir? Desin ki, anası onu bura xalasını öldürmək üçün göndərib?
Amma o susurdu. Çünki hələ də xalasının cazibəsindəydi. Keçmiş bu günlə əvəzlənmişdi. Doğrudanmı şəkərburaya, paxlavaya, novruzgülünə, bayram xonçasının ortasında yanan şama oxşayan xalası pis yola gedə bilərdi? Doğrudandamı, mama-roza ola bilərdi? Bəlkə xalası barədə deyilənlər yalandır? Bəlkə o, dünyanın ən gözəl və saf insanıdır.
Məhəmməd heç nə bilmirdi.