Ürəyinin dərinliyində xalasına qarşı heç bir nifrət, kin-küdurət yox idi. Amma həm də nəsə vardı. Bu nəydi: xalasına həddən artıq bağlanmaq qorxusu, yoxsa onu öldürmək istəyi? Hər iki istəkdə bir şeytan vardı. Bir zamanlar Fatiməgilin həyətinə gəlib çıxmış Şeytan indi burda - İstanbulun ortasında peyda olmuşdu.
O, xalasını çoxdan görməmişdi, amma həmişə onu yanında hiss eləmişdi. Hətta Züleyxanın hərəkətlərindən utanıb Bakıya qaçanda da xalasını qorumaq istəmişdi. Ona elə gəlmişdi ki, gözləri xalasının şəkillərini görməsə, qulaqları səsini eşitməsə, başqaları da eynən onun kimi lal və kar olacaqlar. Ekran söndüsə, deməli, ona heç kim baxmır.Əslihan xanım kofe gətirdi. Məhəmməd hələ də ayaq üstə dayanmışdı, xalası isə danışa-danışa otağı fırlanır, sanki mövlanə rəqsi edirdi, sevindiyindən fırlanırdı. Doğrudanmı, xalası bu qədər xoşbəxt idi?
Kofe stolun üstünə qoyulandan sonra Züleyxa xanım:
- Bayaqdan ayaq üstə qalmısan ki? Belə olmaz, canım, şəkərim, gəl otur, - deyə Məhəmmədi stola tərəf dartdı, amma bacısı oğlu yerindən tərpənmədi.
- Mən getməliyəm, - dedi.
- Necə yəni getməlisən, elə indi gəldin ki?
Xalası yenidən onun qara saçlarını qarışdırdı, sinəsinə sıxdı, saçından öpdü. Züleyxanın daim sevən sinəsindən Məhəmmədin unutmadığı, uzun zaman burnunun yaddaşında saxladığı xoş ətir qoxusu gəlirdi. Məhəmməd xalasının əllərini ehmalca geri itələdi və:
- Mən getməliyəm, - deyə israr elədi.
- Yaxşı, get, gedəni saxlamazlar, amma mən səndən doymadım. Evimizə gəl, bazar günü səni gözləyəcəm, istəsən sürücüm gəlib səni gətirər, - dedi və vizit kartını çıxarıb bacısı oğluna uzatdı.
Məhəmməd vizit kartını aldı və heç nə demədən otaqdan çıxdı.
- Mütləq gəl, gözləyəcəm, sənin xoşladığın şəkərburanı özüm bişirəcəm. Yadında?!
Xalasının bu sözlərini o pillələri enərkən eşitdi və küçəyə çıxdı.
Öncə ona elə gəldi ki, indi hamı ona baxır - mağazaların vitrinlərindən, evlərin pəncərələrindən, ona görə də içində büzüşdü, özünü pis hiss elədi və başını aşağı salıb