b ala bilməyib, çünki xocası burada yoxdur, amma hökmən soruşacaq.
(Züleyxa)
Həmin hadisənin üstündən bir həftə keçmiş növbətçi xanım otağın qapısını döydü və Məhəmmədə muraciətlə astadan:
- Bəy əfəndi, sizi soruşurlar, - dedi.
Məhəmməd əlində oxuduğu kitabı dolabın üstünə qoyub həyətə çıxdı.
Soruşan xalasıydı. Züleyxa əyninə ağ dəridən gödəkcə geymişdi. Par-par yanan qırmızı maşına söykənmişdi. Məhəmmədi görən kimi:
- Ooo...! Mənim şahzadəm, səni rahatsız etmədim ki? - gülümsəyərək xəbər aldı.
Məhəmməd:
- Yox, - dedi, - sabahkı dərslərimə hazırlaşırdım.
Xalası onu bağrına basdı... Yenə də həmin qoxu. Birdən Məhəmmədin yadına düşdü ki, yuxuda da xalasına bənzətdiyi qadından həmin ətir gəlirdi. Diksinən kimi oldu. Bu, sirli bir qoxuydu, fərdiydi, yalnız xalasına, ya da ona bənzərlərə məxsus ola bilərdi.
Züleyxa Göyçək:
- Sirr deyilsə, oxuduğun hansı dərsdi? - deyə soruşdu.
- Mən şeir oxuyurdum. Sufi şeirləri.
- Təsəvvüf?
- Siz hardan bilirsiniz?
- Demişdim axı, mənim bilmədiyim şeylər çox azdır. - Sonra o, maşına tərəf döndü və, - Mehmet bəy, bacım oğludu, gəl tanış ol, - dedi.
Maşından hündür boylu, qarayanız, amma yaraşıqlı bir kişi çıxdı. Züleyxa:
- Kimin belə bacısı oğlu var? - deyə şıltaq qızlar kimi Məhəmmədə işarə elədi.
Mehmet bəy:
- Doğrudan da yaraşıqlıdar, çox yaraşıqlıdır, - dedi, əlini uzatdı və özünü təqdim elədi, sonra Züleyxaya tərəf dönüb, bir də təkrar elədi, - yaraşıqlıdır.
- Əlbəttə, yaraşıqlıdır. O, mənim ağ atlı oğlanımdır. Axırı gəlib məni tapdı. - Züleyxa yenə də şıltaqcasına dedi, Mehmet bəyin siqarından bir qullab alıb, özünə qaytardı, sonra Mehmet bəyə sığındı.
Məhəmməd xalasının bu hərəkətindən acıqlandı, bəlkə də ürəyində erkəklik hissi baş qaldırdı, qısqandı və:
- Mən getməliyəm, - dedi.
- Hara? Biz səni aparmağa gəlmişik. Sən gəlmədin, mən də fikirləşdim ki, gəlib səni özüm aparım.
- Mən dərslərimi hazırlamalıyam, - deyə Məhəmməd təklifdən boyun qaçırdı və dönüb getdi.Ona elə gəlirdi ki, yataqxanadakıların