Sərdar bəy onunla danışa-danışa arxa otağa keçdi və bir azdan qayıtdı.
- Sən doğru demisən. Züleyxa xanım görüşməyə hazırdır, bizi ofisində gözləyir...
Sərdar bəyin sürücüsü arif adamıydı. Züleyxa Göyçəyin yanına gedəcəyimizi eşidəndə güldü, maşını böyük bir ləzzət və məmnunluqla işə saldı və biz Nişantaşı səmtə yollandıq. Küçükoğlu yolda mənə sözarası anlatdı ki, Züleyxa xanımın "gözəl rəfiqələri" var. Və soruşdu ki, mən təsadüfən onlara "baxmağa" gəlməmişəm ki? Mən "yox" cavabını verdim. Amma, deyəsən, o, mənim səmimi etirafıma bir az şübhə ilə, bir az da qısqanclıqla yanaşdı. "Bahar çiçəkləri" Nişantaşının ən hündür məhəllələrindən birində yerləşirdi. Zəngin malikanələrin arxasındakı təpəlikdəydi. Üçmərtəbəli yaraşıqlı binaydı. Şüşələri maviyə çalırdı. Qarşısında şabalıd, cökə və palıd ağacları vardı.
Züleyxa Göyçəyin katibəsi və köməkçisi vestibüldə bizi gözləyirdi. Küçükoğlunu görəndə gülümsündülər və "Əfəndimiz, xoş gəlib" - deyə bizi salamladılar. Onların üzlərindəki çoxmənalı təbəssüm gözlərimdən yayınmadı. Birinci mərtəbədən sağa və sola dəhlizlər uzanırdı. İçəridən cürbəcür ətir iyi gəlirdi.
İkinci mərtəbəyə qalxdıq və bir neçə dəqiqədən sonra mən "Boğaziçində yelkənli günəş" rəsmi asılmış otaqdaydım.
Mənə elə gəldi ki, bura gözəllik salonundan daha çox diplomatik korpusu xatırladır və indi gördüyümüz otaq da ziyafət verilən guşədir. Çünki otaq çox işıqlı və havalıydı. Sol divarda bar yerləşdirilmişdi. Bir qədər aralıda bədənnüma güzgü qoyulmuşdu, sağda divan, kreslo və jurnal stolu vardı.
Sərdar bəyin Səlma xanım kimi çağırdığı katibə bizə oturmaq üçün yer göstərdi və dedi ki, Züleyxa xanım çox yaxın zamanda görüşümüzə gələcək. Biz oturmaqdan imtina etdik və mavi şüşələrin arxasından Boğaziçinə baxdıq. Mən şüşələrin niyə mavi olduğunu indi anladım. Görünür, sahibə özü belə istəmişdi. Uzaqda görünən sular öz rəngində görünürdü, belə demək mümkünsə, önümüzə açlıan mənzərə daha cəlbediciydi. Ağır yük gəmiləri günbatana doğru irəliləyirdi, vapurlar