i qəbul eləmək istəsə, səninlə gedə bilərəm. Amma bil: məni bircə sual maraqlandırır.
Üçüncü günün axşamı Dinqo Məhəmmədə dedi ki, Böyük Xoca dediyi adamı görmək hələ tezdir. O, əvvəlcə Dinqonun öz xocasıyla, yəni əmisi oğluyla görüşməlidir.
- Əmin oğlu mənim sualıma cavab verə biləcəkmi?
- O özü sənə suallar verəcək. Sənin cavabından çox şey asılıdır. Sabah axşam səni görüşəcəyimiz yerə aparacam...
* * *
Dinqonun əmisi oğluyla adı-sanı olmayan balaca, köhnə bir kafedə görüşdülər. Əmioğlunun adı Memoydu. O, saqqallı, iricüssəli birisiydi. Vəhabilər kimi gödək şalvar geymişdi. Məhəmmədin bu cür adamlardan heç zaman xoşu gəlməzdi. Ona elə gəlirdi ki, bü cür adamlardan yalnız pislik gözləmək olar. Amma Memo gülərüz və qılıqlıydı, səmimiydi. Birbaşa Məhəmmədə "sən" deyə müraciət elədi.
Kafedə tək-tük adam vardı. Müştərilər öz aralarında nəsə danışırdılar. Onların üzlərindəki ifadədən, danışıqlarının tonundan, söhbətə reaksiyalarından ovqatlarını müəyyən eləmək olardı.Memo ilə Dinqo ümumi tanışlarından və xatirələrindən xeyli söhbət elədilər, arabir Məhəmmədi də danışdırdılar... Az sonra söhbətin mövzusu da dəyişdi. Çay dalınca nargilə sifariş verdilər. Məhəmməd nargilədən imtina elədi.
Memo islam tarixi, vəhabilik, vətənçilik, millətçilik barədə uzun-uzadı danışdı. Axırda soruşdu ki, Məhəmməd şəhidlik məsələsinə necə baxır. Məhəmməd:
- Şəhidliyi mən mal-mülk uğrunda yox, namus və torpaq uğrunda cihadda görürəm, - dedi.
- Hər torpaqdan vətən olarmı? - deyə Memo xəbər aldı.
- Əgər insan oranı özünə vətən sayarsa, onda olar, - Məhəmməd onun sualına bu cür cavab verdi. Dinqo bu söhbətdə kənar müşahidəçiydi. Görünür, onun fikirləri əmisi oğluna çoxdan məlumuydu. Ona görə də susurdu. Məhəmməd:
- Mən sualıma cavab almaq istəyirəm. Dinqo bu barədə sənə deyib, yəqin? - dedi və suallı baxışlarını Memonun üzünə zillədi.
- Deməyinə deyib, amma bu sualın cavabını verəcək adam burda yoxdur. Hər şey ondan asılıdır. Əgər o, izn versə, deməli, Tanrı da buna razıdır.
-