Mənə Böyük Xocanın yox, Tanrının icazəsi lazımdır.
Memo güldü. Onun bu gülüşündə istehzanı sezməmək mümkün deyildi.
- Hökm oranın, - deyə o, yuxarıya işarə elədi, - icrası buranındır, - dedi. Məhəmməd:
- Bir məsələ var ki, hökm artıq verilib, amma onu mənim rəhbərim verməyib, çünki belə bir adam tanımıram, - dedi. Memo:
- Burası problem deyil. Öyrənərik, sonra icra edərik. Ondan asan nə var ki? Amma bilmək istərdim ki, hökmü kim verib?
- Hökmü mənim anam verib.
- Ana müqəddəsdir. Onun hökmünü yerinə yetirmək Tanrının buyruqlarına əməl eləmək kimidir...
Söhbətin bu yerində çayçı gəlib dedi ki, getmək zamanıdır. Elə belə də dedi: "Getmək zamanıdır".
Bununla da söhbət bağlandı. Ayrılanda Memo:
- Biz yenə də görüşəcəyik, - dedi, Dinqo ilə Məhəmmədi kafenin qarşısında qoydu və qaranlıq dalanlarda gözdən itdi...Memoyla daha bir neçə dəfə görüşdülər və bu görüşlər zamanı onun dilindən Türkiyə hakimiyyətinin ünvanına lənətdən başqa bir şey eşitmədi. Memo vəziyyətin pis olmasında hamını günahlandırırdı: Ərdoğan hakimiyyətini islamı satmaqda qınayırdı, Amerikanı şeytan yuvası adlandırırdı, bir zamanlar müsəlman ölkələrində kafirlərin dinini yaydığına görə marksistləri pisləyirdi. Onun sözlərindən belə çıxırdı ki, islam əleyhinə gedənlərin cəhənnəm odunda yanacağını gözləmək lazım deyil, onların cəzasını bu dünyada vermək lazımdır. Sadəcə hökm verənlər və onların icraçıları düz imanlı və əməli-saleh olmalıdırlar.
Məhəmməd ilk gündən anlamışdı ki, Dinqo və əmisi oğlu gizli qrupa daxildir və hansısa missiyanın iştirakçılarıdır. Amma bütün bunların ona dəxli yoxuydu, onu bir sualın cavabı maraqlandırırdı və bu adamların timsalında özünə arxa tapdığını güman edirdi.
Memoyla bir neçə təmasdan sonra qərara aldılar ki, Məhəmməd Böyük Xocayla görüşə hazırdır. Amma həmin görüş baş tutmadı. Axşama planlaşdırılan görüşü səhər-səhər Dinqo pozdu, daha doğrusu, səhərə yaxın yataqxanaya qayıdıb Məhəmmədə dedi ki, o, bir müddət İstanbuldan getməyə məcburdur. Şəhərdəki