i partlayışlarda onun qardaşından da şübhələnirlər, Məhəmmədə də məsləhət gördü ki, dilini farağat qoysun. Çünki əmniyyətçilər qardaşı ilə görüşənlərin hamısını həbs edirlər. Ola bilər ki, onlar Məhəmmədin də Memoyla görüşdüyündən xəbərdardırlar. Dinqo:
- Mən səni mütləq tapacam, sənə etibar edirəm, məni görmək istəsən, bu ünvandan soruş, - dedi və kağız parçasını ona uzatdı. - Ünvanı yadında saxlayandan sonra cırıb atarsan. Ünvanı üstündə tapsalar, yaxud kiminsə əlinə düşsə, sənə başağrısı gətirər. Mobildən istifadə eləmə. Yasaqdır. Dinqo gedəndən sonra Məhəmməd bir müddət otaqda qaldı. Onun dərsə getmək həvəsi ölmüşdü. Şəhərdəki partlayışlar, ətürpədici telekadrlar ovqatını tamam korlamışdı. Bu tərəfdən də Dinqo və qardaşının qaçması ona pis təsir eləmişdi. Məhəmməd onların günahsızlığına əmin idi. Qardaşlar qaçaq-quldura oxşamırdılıar, yəqin ki, əllərindən pislik də gəlməzdi. Həmin gün o, dərsə getmədi. Yataqxananın poçtuna düşüb, Bakıya zəng elədi, çünki evdə ondan narahat idilər. İstanbuldakı partlayışların sədası Bakıya da çatmışdı. Anası ona:
- Özünü gözlə, başqa şeylər barədə fikirləşmə.
O, "başqa şeylər"in altında nəyin gizləndiyini anlayırdı, söhbət Züleyxadan gedirdi, ona görə də bir söz demədi və sağollaşıb dəstəyi asdı.Məhəmməd poçtdan çıxanda qarşısında xalasını gördü. Züleyxa xanım bacısı oğlunu görcək yüyürüb onu qucaqladı:
- Səndən nigaran idim, - dedi, ağlamsındı, - bu partlayışlar çox günahsızın qanını tökdü.
- Nigaran qalmağına dəyməz. Mən iki gündür ki, şəhərə çıxmıram.
- Gedək, - deyə xalası onun qolundan tutub küçə qapısına tərəf çəkdi.
Məhəmməd xalasının ondan yana rahatsız olmasından, uşaq kimi kövrəlməsindən mütəəssir olmuşdu. Ona görə də xalasının ərkyana hərəkətinə etiraz etmədi və taleyini həyatın axarına, daha doğrusu, xalasının zərif əllərinin ixtiyarına verdi.
Maşına oturdular. Qırmızı "Volsvagen"i xalası özü sürürdü. Yolboyu bir kəlmə də kəsmədilər. Yalnız bircə dəfə Züleyxa danışdı. Boğaziçindən yuxarı - Züleyxa Göyçəyin