malikanəsinə gedən yolda xalası nəhri göstərib:
- Çox cansıxıcı mənzərədir, sanki balıqlar yasa batıblar, günəş də görünmür, - dedi, mən Boğaziçini yayda xoşlayıram. Onda burda ağ yelkənli gəmilər üzür. Günəşin fonunda. Maşın Nişantaşıdakı varlı malikanələrin dolanbaclarından keçərək, bir dəmir darvazanın qarşısında dayandı. "Bahar çiçəkləri" məhəllənin o biri üzündə qaldığından onu görmədilər. Qapını açıb içəri keçdilər. Malikanənən geniş, amma cansıxıcı həyəti vardı. Sanki bura qara buludların kölgəsi düşürdü.
- Nə durmusan, keçsənə, - deyə xalası əlindən tutub onu içəri çəkdi.
Malikanənin geniş dəhlizi vardı, dəhlizdən yuxarı mərtəbələrə pilləkənlər qalxırdı. Dəhlizdən o yanda böyük zal idi. Onlar zala keçdilər.
- Sən otur, mən bu saat gəlirəm, - xalası dedi və mətbəxə keçdi.
Məhəmməd zala göz gəzdirdi. Otaq elə də zəngin deyildi: ortada böyük stol-stul dəsti, onun üstündə güldan və gül, küncdə bar, barın qarşısında - döşəmədə bəbir dərisi, divarda "Bahar çiçəkləri"ndə gördüyü "Boğaziçində günəş" rəsminin reproduksiyası. Mətbəxdən xalasının səsi gəldi:
- Darıxmırsan ki? Xidmətçiləri bu gün evlərinə göndərmişəm, istəyirəm ki, özüm sənə qulluq edəm.
O darıxmırdı. Amma nigaran və həyəcanlıydı. Xalası kim idi? Onun uşaqlıqda gördüyü gözəl Züleyxa, yoxsa İstanbulda hamının tanıdığı kimi Göyçək Züleyxa? Xalası mələk idi, yoxsa şeytan? Əməlisaleh insan idi, yoxsa fahişə, qız satan? Və indi burda, xalasının zahirən dəbdəbəli,amma sadə evində onun nə işi vardı? İndi o, xalasının boynuna sarılsınmı, yoxsa anası dediyi kimi eləsin?
- Qəhvəmi, kofemi, şirəmi? - xalası soruşdu.
- Fərq eləməz, - cavabını verdi. Xalası hər üçündən gətirdi:
- Hansını istəyirsən, seç.
Yuxarı mərtəbədən səs gəldi. Kimlərsə pillələrlə aşağı düşürdü. Bu, cavan bir kişiylə yaraşıqlı bir xanımıydı. Məhəmmədə elə gəldi ki, həmin xanımı hardasa görüb, bəlkə də xalasının gözəllik salonunda.
Züleyxa Göyçək ayağa durdu və həmin adamlardan:
- Gedirsinizmi? - deyə soruşdu.
- Gedəsi olduq,