, bizdə heç nə alınmadı, - deyə cavan kişi mızıldandı. Züleyxa xanım təəccübləndi:
- Necə yəni alınmadı?
Bu dəfə yaraşıqlı xanım cavab verdi:
- Telefon zəngləri onu rahat buraxmır. Məqamında kimsə kefimizə soğan doğrayır. Cavan kişi:
- Biz yenə də gələcəyik, - dedi, - bəlkə gələn dəfə yaxşı oldu. Züleyxa xanım onları darvazaya kimi ötürüb qayıtdı.
- Mənim arkadaşlarımdır. Müsafirim idilər. Yola getmirlər, istəyirdim ki, onları barışdırım. Xalasının bu sözlərinin nə dərəcədə səmimi olduğunu anlamadı.
- Mən sənin şəkillərini tez-tez "Hürriyyət+"də görürəm, - Məhəmməd qəfildən dilləndi.
- Şəkillərimimi?
- Hə. Müsahibələrini də oxumuşam.
- Onlar çoxdan olub. Son vaxtlar, mən o qəzetə nə şəkil vermişəm, nə də müsahibə. Yazarlarını da görməmişəm.
- Çoxdankı qəzetləri də görmüşəm, - Məhəmməd təmkinlə dedi.
- O, keçmişdə qaldı. İndi mən tamam başqa bir insanam, özümün də erkəyim var. Biz onunla evlənməyə hazırlaşırıq.
"Özümüm də erkəyim var". Bu söz Məhəmməddə qəribə assosiasiya yaratdı. Xalası hər dəfə "erkək" sözünü vurğulayanda Məhəmmədin qarşısında, sanki müəmmalı bir sirrin üstü açılırdı.
- Mənim çox ağır həyatım olub. Sən bunları bilmirsən. Elə bilməsən yaxşıdır. Yaxşısı budur, başqa şeydən danışaq. Məsələn, səndən. Sevgilin varmı? - Məhəmmməd başını buladı. - Burası yaxşı olmadı. Erkəyin sevgilisi olmalıdır. İstəsən, mən sənə əylənmək üçün rəfiqələrimdən birini verərəm.
- İstəmirəm. Mənimçün belə yaxşıdır.
Bir müddət dinməz oturdular. Məhəmməd həyəcandan barmaqlarının "quluncunu qırırdı".
- Barmaqlarına heyfin gəlsin, onları çox incitsən, qocalanda əsəcək...
Bu sözləri deyəndən sonra Züleyxa xanım mətbəxə keçdi və bir azdan əlində məcməyi qayıtdı.
- Sürpriz, - deyə o, əlindəki paxlava və şəkərburanı stolun üstünə düzdü. - Onu dünən hazırlamışıq, sabah üçün, axı sabah bazardır və sən bizə gəlməliydin. Züleyxa xanım dübarə mətbəxə qayıtdı və təzə çay gətirdi. Bu zaman qapının zəngi çalındı.
- Kim ola bu? - deyə o, öz-özünə sual verirmiş kimi dedi