onun saçlarını tumarlayırdı, üzündən, gözündən öpürdü, əlini onun təzəcə tüklənməyə başlayan sinəsində gəzdirirdi.
- Mənim erkəyim, mənim erkəyim sənsən. Kişilərin hamısı sənin bir dırnağına da dəyməz, - deyirdi.Məhəmməd özü də bilmədən xalasını bərk-bərk qucaqlayırdı, ona sarılırdı... Hardansa düşən işıq yavaş-yavaş yox olurdu... Onlar dərin və qaranlıq bir tuneldə əl-ələ gəzirdilər, dolanbaclarda dolanırdılar... Birdən anası onların qarşısına çıxdı. Fatimənin saçı dağılmış, gözləri hədəqəsindən çıxmışdı... Əlində qanlı bıçaq vardı...
* * *
Məhəmməd qan iyinə oyandı. Gözlərinə inanmadı. Xalası al-qan içindəydi. Sıçrayıb ayağa duranda nəsə onun əlindən yerə düşdü. Bu, mətbəx bıçağıydı. O, xalasını öldürmüşdü?! Ola bilməzdi! O, xalasını öldürmədi. Sadəcə onun böyründə uzanıb uşaq kimi yuxuya getdi... Bəlkə də huş apardı. Bu müəmmalıydı. Key kimi olmuşdu. Heç nə barədə düşünə bilmirdi. Bir müddət özünə gələ bilmədi. Çarpayının ayaq tərəfində oturdu. Fikirləşdi. Polisə zəng eləmək olmazdı. Hamı ondan şübhələnəcəkdi. Dəlil-sübut göz qabağındaydı.
Pilləkənlərlə yuxarı çıxdı. Otaqların hamısı bomboş idi. Mehmet bəy də yoxa çıxmışdı. Aşağı düşdü. Hamama girib yuyundu. Köynəyi də qana bulaşmışdı. Onu təmizləmək əbəs idi. Yeldöyənini qanlı köynəyinin üstündən geyindi. Küçəyə çıxdı. Əvvəlcə hara gedəcəyini bilmədi. Eləcə üzüaşağı - Boğaziçinə tərəf endi. Şübhəsiz, onu axtaracaqdılar. İndi olmasın, bir neçə gündən sonra olsun. Polisin əlində belə şeyləri tapmağa nə var ki. Özü də Türkiyə polisi ola. Onlar daha hazırlıqlıdırlar. Birdən Dinqonun verdiyi ünvan yadına düşdü. Ciblərini axtardı, ancaq bir şey tapmadı. Dilxor oldu. Sonda xatırladı ki, Dinqonun verdiyi ünvanı cırıb atıb, amma yadındaydı. Dinqo dediyi kimi eləmişdi, əzbərləyəndən sonra kağız parçasını cırıb zibil qutusuna tullamışdı.
Dinqonun dediyi ünvan, yəni əmisi oğlu Memonun xırdavat dükanı şəhərin Asiya hissəsindəydi. Avtobusa minib ora gəldi. Yağış da başlamışdı. İndi nə ölü ağlamağın, nə də basdırmağın