n vaxtıydı. Cansıxıcı bir ovqat.
Boğaziçini keçəndən sonra avtobusdan düşdü, bir taksiyə oturub ünvanı dedi. Sürücü maşında quraşdırılmış elektron yol xəritəsində o dediyi ünvanı tapdı. Dinqonun dediyi dükan dalanların birindəydi.
Dükanın qarşısındakı kisələrdə və qutularda müxtəlif meyvələr, çərəzlər vardı. Cavan bir oğlan müştəriləri cəlb eləmək üçün alma və armudları xüsusi bükülülərdə nümayiş elətdirirdi. Yoldan ötənləri İstanbulda bunlardan dadlısının olmadığına inandırmağa çalışırdı. Məhəmməd oğlana yaxınlaşıb astadan:
- Mənə Memo lazımdır, - dedi. Oğlan:- Mən belə birisini tanımıram, - dedi və ətrafa göz gəzdirdi.
- Hündürboy, qarayanız oğlandır, danışanda da hərdən kəkələyir, - Məhəmməd izah elədi.
- Siz, yəqin, qonşu dükandakı oğlanı deyirsiniz. Amma o, indi yoxdur, qardaşı onu əvəz eləyir, - dedi və barmağı ilə xırdavat dükanını göstərdi.
Məhəmməd dükana yaxınlaşanda pəncərədən kiminsə onu barmağı ilə çağırdığını gördü. Bu Dinqoydu. Məhəmməd içəri keçdi. Dinqo onu arxa otağa apardı. Otağın arxa divarındakı xalçanı araladı və onlar xəlvət bir yerə düşdülər.
- Sən buranı necə tapdın? - deyə Dinqo həyəcanlı səslə xəbər aldı.
- Taksi kömək elədi.
- Taksi hansı rəngdəydi?
- Rəngin nə dəxli?
- Soruşuramsa, deməli, dəxli var.
- Sarı rəngli "Tofaş" idi.
Dinqo:
- O heç. Ondan qorxmağa dəyməz... İndi biz hamıdan şübhələnirik, çünki bizdən də şübhələnirlər, halbuki bizim heç nədən xəbərimiz yoxdur. Ola bilsin, Memo nəsə bilirdi. Bir də Böyük Xoca. Nə bilim...
Məhəmməd nə deyəcəyini bilmirdi. Hər şey ona yuxu kimi gəlirdi: Dinqo ilə tanışlığı da, xalasını öldürməsi də, bura gəlməsi də...
- Bura niyə gəldin? - Dinqo rahatsız halda yenidən soruşdu.
- Özüm də bilmirəm. Deyəsən, xalamı öldürmüşəm. Düzü, bilmirəm bu necə oldu. Mən yuxudan oyananda o, al-qanın içindəydi, əlimdə də qanlı bıçaq vardı, -deyə Məhəmməd xalası ilə əhvalatı qısaca ona danışdı.
- Yatmazdan əvvəl bir şey oldumu? Mübahisə-filan?
- Heç bir şey olmadı. Ondan əvvəl mən şirə