içmişdim.
- Bəlkə şirəyə nəsə qatıblar. Olur belə şeylər, adamı yuxuya verirlər, sonra da boynuna qoymaq üçün əlinə tapança, ya bıçaq verirlər. Kinolarda görməmisən?
- Bilmirəm.
- Eyb eləməz. Mən onsuz da bir azdan buraları tərk edəcəm. İstəsən, mənimlə gedə bilərsən. Burda qalmaq hamımız üçün təhlükəlidir. Məhəmməd yenidən:
- Bilmirəm, - dedi və çiynini çəkdi.
- Sən burda otur, mən bir azdan qayıdıram, - Dinqo dedi və çıxdı.Dostu gedəndən sonra Məhəmməd yenidən xalasını xatırladı, onun ölümü qəribə və müəmmalıydı. Bu necə ola bilərdi? Düzdü, xalasının yan otaqda öz "erkəyiylə" eşq macərası onu qəzəbləndirmişdi. Amma sonradan bunların hamısı xalasının birgə təmasıyla yoxa çıxmışdı, ilğım kimi ərimişdi, onun ürəyində xalasına qarşı heç bir qəzəb hissi qalmamışdı. Hansı tərəfə yozurdusa, bir tərəfə gedib çıxa bilmirdi. Hər şey dalana dirənirdi. Dolanbaclar yenidən başqasıyla əvəzlənirdi.
Dinqo bir azdan qayıtdı və dedi ki, tanış sürücü arkadaşlardan biri onları heç kimin tapa bilməyəcəyi yerə aparmağa söz verib. Amma isti paltar götürmək lazımdır, çünki dağlara qar yağır. Məhəmməd yataqxanaya qayıtmaq istədi, amma Dinqo qoymadı:
- Nə yataqxana canım, həmən yola çıxmaq lazımdır. Ara səngiyəndən sonra qayıdarıq.
* * *
Dükandan çıxıb taksi sürücüsüylə şərtləşdikləri yerə gəldilər və iki saatdan sonra şəhərdən çıxdılar.
Məhəmməd hara getdiklərini bilmirdi, bu barədə soruşmadı da. Onunçün fərqi də yoxuydu. Əsası oydu ki, onu qarabaqara izləyən qorxunc fikirlərdən, bədheybət, amma qılıqlı şeytandan baş götürüb qaçsın. Züleyxanın ölüm səhnəsi ara-sıra gözləri önündən keçirdi və Məhəmməd onu düşündürən suallara cavab axtarırdı, bir tərəfə çıxa bilməyəndə yorulurdu və çöldə yağan yağışın səsinə qulaq asırdı.
Dinqo ara-sıra uşaqlığından, İstanbula təsadüfən gəlməyindən danışırdı, hərdən Böyük Xoca ilə görüşmək arzusunu dilə gətirirdi. İstanbula əmisi oğlu Memonun təklifilə gəlmişdi, belə demək mümkünsə, onunla birgə hamını başdan çıxaran şəhərə qaçmışdı.
Bütün