n bunların Məhəmmədə heç bir aidiyyatı yoxuydu. O, Dinqoya qulaq da asmırdı. Bu gün səhər baş verən hadisəni düşünürdü, xalasının al-qan içində olan nəşini heç cür unuda bilmirdi. O, xalasının gözəlliyini ucuz və alçaq bir ölümə qısqanırdı...
Onlar bir gecə tanımadığı bir qəsəbədə - Dinqonun tanışlarından birinin evində gecələməli oldular. Dinqo ev sahibinə dedi ki, əmisi oğlunun toyuna gedirlər. Toy olunan köy, yəni kənd dağların o biri üzündəydi. Ev sahibi oraları yaxşı tanıdığından başını tərpətməklə qəfil qonağı anladığını bildirdi. Axşam Məhəmmədgili rza-küftəyə və ayrana qonaq elədilər. Ev sahibi rakıdan dadmağı da qonaqlara təklif elədi, amma onların din-iman sahibi olduğunu biləndən sonra içkini süfrəyə gətirməkdən vaz keçdi...Həmin gecəni qəsəbədə keçirdilər. Qar çox yağdığından səhər yola çıxa bilmədilər və yalnız iki gündən sonra "özlərindən və talelərindən qaçanlar" yollarına davam elədilər. Şırnak şəhərini keçib, dağlara doğru irəlilədilər.
Maşın dağətəyi kəndlərdən birinə girəndə Məhəmmədə elə gəldi ki, deyilən ünvan buradır. Mənzil başına çatandan sonra Dinqo sürücü arkadaşını geri göndərdi. "İndi rahatca geri qayıda bilərsən" dedi. Sən demə, bura mənzilbaşı deyilmiş, hələ mənzilin ayağıymış və onları qarşıdakı dağlara yürüş gözləyirmiş.
Həmin gecə düşdükləri ev sahibinin at tövləsində qalandan sonra dağlara sarı üz qoydular. Dağa çıxmaq üçün onlara at lazımıydı. At burda bahaydı və heç kim onlara öz atını havayı verməzdi. Məhəmmədin təəccübünə rəğmən Dinqo bir topa dollar çıxarıb at sahibinin istədiyi məbləği ödədi və onlar yola düşdülər. At satan ev sahibinin özüydü. Dinqo dağ cığırlarını gözəl tanıyırdı. Məhəmmədin təəccübünü görüb:
- Burada qohumlarımız yaşayır, bir neçə dəfə onlara qonaq düşmüşük, Memoyla birgə, amma Böyük Xocanı görə bilməmişəm. Bəlkə bu dəfə görə bildim, - dedi və özündən razı halda bığına qonmuş qarı sildi.
Məhəmməd Dinqonun mərdinli olduğunu bilirdi. Mərdin buralardan çox uzaqlarda - Səudiyyə sərhədlərindəydi...
Bir