saat olardı ki, qar yağırdı. Ara-sıra dağlardan külək əsirdi, sanki onu kimsə qəsdən qovub gətirirdi və yolçuların üzünə vururdu. Hava soyuq idi. Dinqonun Məhəmmədə verdiyi köhnə at çulu olmasaydı, soyuqdan dona bilərdi.
Yolboyu o, doğma şəhərini, uşaqlığını xatırlayırdı. Xalasının şaqraq gülüşləri qulağını deşirdi. İndi o gülüşlər əvvəlki kimi doğma deyildilər, çünki xalası ilə birlikdə onun gözəlliyi də, gülüşləri də ölmüşdü, al-qanın içində batmışdı. O heç nə hiss eləmirdi, hərdən günah hissi qanına, beyninə hopmaq istəyirdi, amma yağan qar onları əridirdi, suya, buza döndərirdi.
- Mən üşüyürəm, - Məhəmməd Dinqoya dedi.
- Yaxınlıqda kaha var, ocaq qalayıb, qızışarıq, açıq havada ocaq qalamaq olmaz, yasaqdır. Bir az gedəndən sonra onlar Dinqo deyən kahaya çatdılar. Atları da özləri ilə qaranlıq kahaya apardılar. Dinqo kahanın oyuğunda saxlanılan quru çırpını, odunu gətirib, yandırdı. Görünür, onları kimsə hələ yayda bura yığmışdı.
Ocağın qırağında oturub, bir az qızışandan sonra Dinqo:
- İndi gəl qarnımızı doyuraq, - dedi, torbasından çörək və qurumuş ət qaxacı çıxardıb doğradı və iştahla yeməyə başladı.
Məhəmməd acmamışdı, bəlkə də aclıq hissi kütləşmişdi. Dinqo yol yoldaşından:Sən niyə yemirsən? - deyə xəbər aldı.
- Mən hələ acmamışam...
Onlar bir müddət dinməz oturdular. Dinqonun da iştahı, deyəsən, küsmüşdü və ağzındakı çörəyi gəvələyirdi. Məhəmməd qəfildən, Dinqonun gözləmədiyi halda:
- Mən geri qayıtmaq istəyirəm, - dedi.
- Dəli olmusan? Bu qədər yolu gəlmisən ki, geri qayıdasan? Orda səni tutarlar, amma burda qalsan, hər şey yaxşı olacaq. Memo dedi ki, onlar çox gözəl yaşayırlar. Yedikləri də, geydikləri də Amerika məhsuludur və heç nədən korluqları yoxdur. Yerləri də istidir. İnan mənə, yalan demirəm.
"Amerika" sözünü eşidəndə Məhəmmədin ürəyində şübhələr baş qaldırırdı. Bu ölkəyə nifrət hara, onun göndərdiklərini yemək hara?
O, iki daşın arasında qalmışdı. Həm geri qayıtmaq, bütün bu hadisələrə, qarabasmalara son qoymaq istəyirdi, həm də