bağlamışdılar, yalnız gözləri açıq qalmışdı. Məhəmmədin atı bir neçə dəfə büdrədi, bir dəfə isə az qala sürüşüb uçuruma düşəcəkdi. Dinqo onun dadına çatdı, əl atıb atın yüyənindən tutdu və həmin andan etibarən dostunun atının yüyənini öz atının yəhərinə keçirdi.
Dağ cığırları getdikcə daha qorxulu olurdu. Dinqo bu yerlərə bələd olduğundan özünü çox inamlı aparırdı. Məhəmməd birdən xatırladı ki, Dinqo bəzən günlərlə dərsdə və yataqxanada görünmürdü və qəfil yoxa çıxmağını kəndlərinə, qoca ata-anasına baş çəkməyə getməsilə izah edirdi...
Gecəni növbəti dayanacaqda keçirdilər. Bu dayanacaq da əvvəlkinin bənzəriydi. Ocaq qalamaq üçün hər şey vardı.
Dinqo ocağı çatdı. Bir az qızışandan sonra ət konservlərini çıxarıb ocaqda isitdi. Məhəmməd bərk acmışdı. Dinqo yol çantasından xörək qaşıqlarını çıxaran kimi hər ikisi yeməyə girişdi.Toqqalarının altını bərkidəndən sonra Dinqo kahanın dərinliyinə tərəf getdi və salafana bükülü turist döşəyilə geri qayıtdı. Dinqo:
- Uzan, rahat yat, heç nədən yana rahatsız olma. Sabah erkən yola düşərik, inşaallah, orda bizi yaxşı qarşılayarlar.
Məhəmməd razılıqla başını tərpətdi və yerinə girdi. Onlar bir müddət çöldə əsən küləyin səsinə qulaq asdılar. Hardasa qurd ulayırdı. Sanki, kimsə öz itiyini axtarırdı... Məhəmməd necə yuxuya getdiyini bilmədi...
Səhər onu Dinqo oyatdı. Səhər yeməyi ilıq çaydan və "Ülkər" peçenyesindən ibarət idi. Yüngülvari nahar etdikdən sonra "qaçaqlar" yola düşdülər və sutka yarımdan sonra mənzil başına çatdılar.
Qəfil qonaqları gözətçi qarşıladı. O, əvvəlcə Dinqonu tanımadı, çünki atlıların üz-gözü qardan sırsıra bağlamışdı, amma Dinqo ona öz dilində nəsə deyəndə tanıdı. Məhəmməd bu dili bilmirdi. Heç eşitməmişdi də. Əvvəlcə ona elə gəldi ki, bu adamlar xüsusi parolla danışırlar, sonradan başa düşdü ki, bu, dağların dilidir. Ona görə də dinmədi. Dinqo da onun təəccübünə reaksiya vermədi.
Gözətçi onları irəli buraxdı. İrəlidə daha bir gözətçi vardı. O da parolu soruşdu, cavab alandan sonra avtomatının