mümkün deyildi. Çimmək üçün qarı, buz salxımlarını qazanlara yığıb əridirdilər. Dəstə üzvlərinin çoxu qotur olmuşdu. Məhəmmədin büküşük yerləri yara tökmüşdü, yağır olmuşdu. İstanbuldan gətirdiyi dəri çəkmələr dağ cığırlarına çoxdan qurban getmişdi. Ona verilmiş təzə keçə çəkmələr də ömrünü başa vurmaq üzrəydi. Bu çəkməni əvvəllər geyməyə iyrənirdi, çünki Memogil onu qənimət kimi gətirmişdilər, daha doğrusu, növbəti basqında ələ keçirmişdilər, deməli, bir zamanlar onlar kiminsə ayağını soyuqdan qorumuşdu...
Memo, bəzən, dəstə üzvlərini kahanın dərinliklərinə aparırdı, güman ki, gizli məşvərət keçirirdi. Məhəmmədi hələ də yad hesab eləyirdilər və istəmirdilər ki, müsafirləri onların söhbətindən nəsə anlasın. O, kahanın dərinliyindən xəbərsiziydi.
Məhəmməd əvvəlcədən başa düşmüşdü ki, bunlar PKK-çılardılar. Aponun, yəni Abdulla Öcalanın portretləri, kürd, ingilis və türk dillərində kitabları, müxtəlif təqvimlər kahanın hər tərəfini bəzəyirdi.
Adolf Hitlerin "Mənim mübarizəm", Aponun "Gələcək günlər" kitabları Memonun dilinin əzbəriydi. Leninin, Marks və Engelsin seçilmiş əsərləri hər yerdəydi. "Müsəlman ölkələrində kafirlərin dinini yayanlara" qarşı az qala üsyan eləyən, əməldə isə onların kitablarını ürəklərinin başında gəzdirən, gündə Amerika məhsulları ilə qidalanan bu yaraqlıların məqsədinin nə olduğu ona tam aydın deyildi. Hər şey Məhəmmədə qaranlıq və şübhəli görünürdü. O, sanki yuxudaydı və ayıla bilmirdi, bəlkə də ayılmaqdan qorxurdu...
Dəstə üzvlərinin hərəsinin bir işi vardı. Məhəmmədə yaş odunları yığıb qurutmaq tapşırılmışdı. O, yaş odunları meşədən qırıb gətirir, ocağın qırağına düzür, bəzilərini isə kahanın uzaq küncünə aparıb sərirdi. Xəlvətdəkilər növbə ilə ocağın keşiyini çəkirdilər ki, sönməsin İraq tərəfdən qalxan vertolyotlardan biri onlara bir neçə iri bağlama tulladı. Bunlar əsasən ərzaqdan, içməli sudan, isti pal-paltardan, sabun və dərmandan ibarət idi. Bir bağlamanı isə açmadılar və Memo onu olacağına apardı. Sonra dəstə üzvlərini də