Deyir ki, İranda əsl islam yoxdur, əsl dini biz yaradacaq, Məhəmməd peyğəmbərin yolunu biz gedəcəyik. Nə qədər ki, öz dövlətimiz, bayrağımız yoxdur, bacı-qardaşlarımız zülmdə yaşayacaq.
- Bəs, Türkiyə sizin dövlətiniz deyil?
Bizim olmağına bizimdir, amma məsələ bir qədər başqa cürdür. Biz öz dövlətimizi yaratmaq istəyirik. Kürd dövlətini. Bir az İrandan, bir az İraqdan, bir az da Türkiyədən torpaq alacağıq. Buralar bizim dədə-baba yurdumuzdur.
Məhəmməd "bir az da Azərbaycandan torpaq alacağıq" sözünü dilinə gətirməkdən çəkindi, desəydi də, əhəmiyyəti olmazdı, əksinə, öz vəziyyətini ağırlaşdırardı...
Həmin hadisədən bir neçə gün keçmiş Dinqo pis xəbər gətirdi. Memo demişdi ki, Məhəmmədi heç yerə buraxa bilməz, çünki onların yerini bilir.
- Mən Memonu çox dilə tutdum, amma o, dediyindən dönmədi. "Başın salamat olmaq istəyirsə, onsuz get" dedi. Mən də sənə məsləhət görərdim ki, bir müddət burda qalasan. Memo sənə inanandan sonra bizim yanımıza gələrsən. Orada vəziyyət burdan qat-qat yaxşıdır, özü də düzənlikdir. Amerikalılar bizə hər şey verəcəklər. Dağlara ərzaq daşımaq çətindir.
- Mən burada qala bilmərəm. Terrorçu deyiləm, xalasını qətlə yetirmiş birisiyəm. Yəqin, hamı mənim barəmdə belə fikirləşir. Onsuz da cəzamı alacam.
- Burda qalsan, heç kim sənə dəyməz.
- Bu sözləri çox eşitmişəm, amma vicdan əzabı məni rahat yaşamağa qoymur. Mən günahımı nə iləsə yumalıyam.
- Yaxşı-yaxşı fikirləş. Heç kimə bir söz demə. Zamanı gələndə qərarını verərsən. Böyük Xoca hamısını bilir. Sənin və xalanın başına gələnlərdən xəbərdardır.
"Mən qərarımı vermişəm" - Məhəmməd bu sözləri dilinə gətirməkdən qorxdu və susdu.
* * *
Gecə qorxulu yuxu gördü. Xalası onu axtarıb tapmışdı və kahada - Məhəmmədin başının üstündə durmuşdu. Züleyxanın bir əlində Məhəmmədə tanış mətbəx bıçağı, o biri əlində kiminsə başı vardı. Xalası da, həmin baş da al-qan içindəydi, silkələndikcə başın qanı Məhəmmədin üstünə tökülürdü. Birdən o, dayandı və bərəlmiş gözlərilə bacısı oğluna baxdı.
- Bunu