u görürsən? - deyə başı onun gözlərinin önünə tutdu. Bu, anası Fatimənin başıydı.
Məhəmməd hövlnak yuxudan ayıldı. Qorxudan qanı damarlarında donmuşdu. Kirdən və rütubətdən qaralmış ədyalından, sanki, qan iyi gəlirdi. Bir müddət yerinin içində qaldı, ocaq öləziyirdi. Bu gün keşik çəkmək onun növbəsiydi. Ayağa durub ocağa odun atdı və təzədən yerinə girdi. O, burdan qaçmalı, İstanbula qayıdıb, hər şeyi olduğu kimi əmniyyətçilərə danışmalıydı. Quldurların da yerini deməli, onları hazırlanan əməliyyatlardan xəbərdar eləməliydi. Bəlkə ona inanar və yazıqları gələrdi. Yaxud da dözməli, zamanı çatanda İran sərhədinə getməli, İrana adlayaraq, din bacı-qardaşlarını qorumalı, yaxud da Azərbaycana getməliydi. Daha bir yol vardı. Bu yol İraqdan Avropaya, oradan isə Amerikaya aparırdı. O,yolayrıcında qalmışdı və hansını seçəcəyini bilmirdi. Qışın oğlan çağında gözətçilərdən qurtulmaq mümkünüydü, amma keçilməz dağlardan can qurtarmaq müşkül məsələydi. Yazı gözləmək lazımıydı.
Hardasa qurd uladı. Ürəyində Tanrıya dua elədi, taledən aman istədi.
* * *
Dinqogilin dəstəsinin İran sərhədinə getmək məsələsi ləngidi. Qış sərt gəlmişdi, keçilməz olmuşdu. Onlar yazın gəlişini gözləyirdilər. Bəlkə də əsas səbəb bu deyildi. İran məsələsində Amerikanın fikri dəyişmişdi. Hadisələr ləngiyirdi.
Məhəmməd buralardan uzaqlaşmaq, xalası ilə bağlı məsələyə birdəfəlik son qoymaq istəyirdi. Ona elə gəlirdi ki, burda bir məkr, hiylə var.
Memo yad qonağa etibar eləməyə başlamışdı və növbəti dəfə birinci gözətçi postuna qarovula göndərmişdi.
Gecələr qarovul iki dəfə dəyişirdi. Şaxtalı hava adamın iliyinə işləyirdi, bir yerdə dayanmaq mümkün deyildi, vaxtı öldürmək və soyuqdan qorunmaq üçün qarovul dəstəsinin açdığı cığırla o tərəf-bu tərəfə getmək lazımıydı. Növbə zamanı Məhəmməd yalnız bir şey barədə düşünürdü: qaçmaq. Nəyin bahasına olursa-olsun, qaçmaq...
Havalar getdikcə qızmağa, yolların buzu açılmağa başlamışdı. O, maşın yoluna çıxmaq üçün uzun bir məsafəni piyada getməliydi. Çünki