burnunda, dodaqlarında, jestlerinde, elçatmaz, gündeymez yerlerindeydi. O çox gözel idi. Qınamasalar, deyerdim ki, İstanbul onun gözelliyinin yanında solğun görünürdü. Men Züleyxanın balaca, yupyumru döşlerinin arasını, ağappaq budlarını xatırlayırdım ve hele de özümü nakam bir növcavan kimi hiss edirdim. Biz, yeni men ve uşaqlıq dostlarım defelerle onu xeyallarımızda soyundurmuşduq, çehrayı memelerini öpmüşdük, amma sirli "zonaya" el vurmamışdıq, onu intim anlar üçün saxlamışdıq. Çünki müselmançılıq bizim qanımızdaydı ve en intim sehneni zifaf gecesi üçün saxlayırdıq.
Züleyxa menim baxışlarımı göyde tutdu. Danışmağına ara verdi ve:
- Niye yemirsen, yesene? - soruşdu.
- Bes, sen niye yemirsen? - deye suala sualla cavab verdim.
- Seni gördüm, yemek yaddan çıxdı, - dedi ve güldü, elini yemeye atdı, - öz aramızdır, erkekler meni görende iştaha gelirler...
O, özü de bilmeden doğmalaşmışdı, heminki şıltaq Züleyxa olmuşdu ve sanki Yusifden bir xeber getirmek üçün indice menimle şert kesecekdi.
Yemeye hevesim olmasa da, et döymesinden bir tikeni götürüb gevelemeye başladım. O, menim hevessiz yediyimi görüb:
- Xoşuna gelmirse, başqasını getirsinler, - dedi.
- Yox, söhbet yemekde deyil. Her şey yaxşıdır. Amma meni bir şey maraqlandırır. Nece oldu ki, sen birden-bire yoxa çıxdın ve mehle kişilerinin hamısının yuxusuna haram qatdın?- Kişilerin ha?! Hardaydı o kişiler?! - Menim duruxduğumu görüb, - birce senden başqa, - dedi ve güldü.
Züleyxa qefil güldüyü kimi de qefil sakitleşdi. Bir müddet dinmedi, elece yemekde davam eledi. Ve sonra gözlemediyim halda:
- Yeqin ki, heç kim menim Yusifden uşağa qaldığımı bilmirdi? - deye suallı baxışlarını üzüme zilledi.
Men onun qefil etirafından çaşdım, daha doğrusu, Züleyxanın evezine qızardım. Ne cavab vereceyimi bilmedim. Handan-hana:
- Bilmirdik, - dedim, - bu nece ola bilerdi?
- Çox asan, - deye Züleyxa qeşş eledi, elini-eline vurdu, - uşaq ki, uşaq. Siz o vaxt uşaq idiniz.
- Bes sen nece, uşaq deyildin?
- Yox, men

<< 1 ... 10 11 [12] 13 14 ... 102 >>