onun sağ terefinde divan, kreslo, jurnal stolu qoyulmuşdu, stolun üstüne cürbecür şirniyyat düzülmüşdü, bir az o terefde vazalar ve güller göze deyirdi. Lap arxada bedennüma güzgü ve şkaf görünürdü. Solda ise Züleyxanın çox sevdiyi "Boğaziçinde güneş" resmi asılmışdı.
İri ekranlı "Soni" televizorunda Züleyxanın cavanlığı ile bağlı hansısa veriliş gedirdi. Görünür, xalası refiqesile bu verilişi seyr edirmiş ve Mehemmedin gelmesi onların bu hezzinin yarımçıq qalmasına sebeb olub. Züleyxa xanım bacısı oğlunun televizora diqqetle baxdığını görüb özünü naqolay hiss eledi ve ekranı söndürdü.
- Fikir verme, bele şeylere baş qoşsan tez qocalarsan. İstanbulda olduğunu çoxdan eşitmişem, - dedi, Mehemmedin teeccüblü sifetine baxıb güldü ve elave eledi, - menim elaqelerim genişdir, dostlarım da çoxdur, onlar mene bu barede deyibler. Düzü, men istemezdim ki, sen ilahiyyatda oxuyasan. Bilirem, hem babamız, hem de senin anan bunu çox isteyirdi. Yeqin bu da lazımdır. Amma din adamı heyatdan geri qoyur. Bütün ehkamlar bu cürdür.
Züleyxa xanım dini ve dünyevi elmlerle bağlı eşidib-bildikleri barede uzun-uzadı danışdı, bele demek mümkünse, nitq irad eledi, amma birce defe de olsun, yaxınlarını xeber almadı, onlar haqqında kelme de kesmedi.
Mehemmed ne deyeceyini bilmirdi. Onun demeye sözü de yox idi. Ne deyecekdi ki? Xalasından soruşacaqdı ki, niye yurd-yuvasını atıb fahişelikle meşğuldur? Niye onların temiz adını lekeleyir? Desin ki, anası onu bura xalasını öldürmek üçün gönderib?
Amma o susurdu. Çünki hele de xalasının cazibesindeydi. Keçmiş bu günle evezlenmişdi. Doğrudanmı şekerburaya, paxlavaya, novruzgülüne, bayram xonçasının ortasında yanan şama oxşayan xalası pis yola gede bilerdi? Doğrudandamı, mama-roza ola bilerdi? Belke xalası barede deyilenler yalandır? Belke o, dünyanın en gözel ve saf insanıdır.
Mehemmed heç ne bilmirdi. Üreyinin derinliyinde xalasına qarşı heç bir nifret, kin-küduret yox idi. Amma hem de nese vardı. Bu neydi: xalasına hedden artıq bağlanmaq

<< 1 ... 73 74 [75] 76 77 ... 102 >>