, bu cavablar.-sevgi pərisi həm yorğun görünürdü, həm də sevincli.
-Afərin sənə. nəhayət ki, bu tapşırığın öhdəsindən gəldin. Yorğun görünürsən.
-Hə. heç soruşmayın. Bu insanlarla danışmaq nə çətin şey imiş.
-Sırada səni ikinci tapşırıq gözləyir.
-Hə bilirəm-sevgi pərisinin üzündəki təbəssüm yox oldu.
***
Sevgi pərisi nəhayət ki, sevimli məkanında idi. Ancaq bu dəfə də pəri olaraq deyil, insan olaraq burada dayanmışdı. Tənəffüs idi. Universitetin dəhlizi tələbələrlə dolu idi. Bu vaxt ərzində həyətə düşən kim, aclığını yatırtmaq üçün bufetə gedən kim...Sevgi pərisi isə dəhlizdəki pəncərələrdən birinin qarşısında dayanmış, pəncərədən universitetin həyətinə baxırdı. Bu dəfə o tələbələrin qəlbinin içini görə bilmədiyindən sadəcə kənardan baxaraq kimin kimi sevdiyini, kimin kimə rəğbət bəslədiyini təxmin etməyə çalışırdı. Başı tələbələrə baxmağa elə qarışmışdı ki, onu arxadan səsləyən insanı hiss etmədi. birdən arxadan çiyninə kiminsə toxunduğunu hiss etdi. Geri çevrildi. Bu Aysu idi. O qəzəbli görünürdü.
-Sən neyləmisən mənə? özümü tanıya bilmirəm. de görüm neyləmisən mənə?
-Gördün? Sən də mənim dediklərimə inanmırdın.-sevgi pərisi özündən razı halda gözlərini süzdürdü.-Bura bax. Mənə nə eləmisən bilmirəm. ama mən artıq onu düşünməyə başlamışam. Kənanı. Heç özüm də bilmirəm niyə? ama dərsdə fikrim həmişə onun yanında olur. Onu düşünmək istəmirəm. ama onu düşünürəm. bu dəhşətdir. Bu qorxuncdur. Mən öz qəlbimə hökm edə bilmirəm. beynim mənim sözümə baxmır. Hiss edirəm ki, getdikcə Kənana daha çox bağlanıram. Artıq Elvini düşünə bilmirəm. onu görəndə məndə heç bir həyəcan yaranmır. Ürəyim bərk döyünmür. Həyəcanlanmıram. Onu görmək üçün ürəyim can atmır. Mən dəyişmişəm. mən özümü tanıya bilmirəm. neyləmisən mənə? hə?-Aysu sevgi pərisinin çiynindən tutub, xəfifcə silkələdi.-Tez ol, məni əvvəlki vəziyyətimə gətir. Mən Kənanı yox,Elvini düşünmək istəyirəm. başa düşdün?
-Bilirəm. bilirəm, mən də elə buna görə çalışıram. Bütün günümü sənin sevgi tilsimini pozmağa sərf