Həsənin ilk uşağı dünyaya gələndə o necə də sevinirdi. Onun adını
da özü qoymuşdu:Nərmin. Nərmin onun həyat sevinci, gözünün işığı idi. Indi isə o qızından necə də uzaq idi.
Həsən fikirli halda iş masasının arxasında əyləşmişdi. Hələ də bu gün səhər dayanacaqda qarşısında dayanan və birdən qeyb olan qızın dediklərini beynində təhlil etməyə çalışırdı. Birdən yadına avtobusa minməmişdən əvvəl tələsik paltosunun cibinə qoyduğu kağızı xatrladı. Cəld ayağa qalxıb asılqandan asılan paltosunun cibini axtardı. əlini salıb kağızı çıxartdı. Bürüşmüş kağızı ehmalca açdı. Eynəyini taxıb diqqətlə oxumağa başladı. Kağızda 3 bənddən ibarət bir şer yazılmışdı:
Nə qədər uzağıq bir-birimizdən
Illərin nifrəti toplandı ürəyimizdə
Ya sakitlik olacaq sevgisiz baxışlarda
Ya da tikanlı sözlərlə yenə qəlb qırılacaq

Nifrət ancaq hökm etdi bizim ailəmizə
Sevgi çoxdan küsüb getmişdi evimizdən
Bizi birləşdirən qalmamışdı heç nə
3 nəfər yad insan bir ev daxilində

Hisslər,duyğular məhv olmuşdu ürəklərdə
Sevgisizliyin təzminatını kim ödəyəcək?
Biz bir ailəyik,hamı bizi belə bilir.
Əslində hərəmiz bir otaqda...Bax bu dəhşət idi!
Həsənin baxışları kağızda yazılan sətirlərdə dondu. Beynində bir səs səslənirdi: “Bunu sizin qızınız yazıb.” Həsən düşünürdü. Beynində müxtəlif suallar dolaşırdı. Axı harda səhv buraxmışdı? Niyə onun qızı bu qədər pessimistik bir şer yazmışdı. Nərmin sakit təbiətli, tərbiyəli bir qız idi. O heç vaxt atasına, ailəsinə qarşı artıq-əskik bir hərəkət etməmişdi. Həsən heç vaxt ağlına belə gətirməzdi ki, Nərmin belə düşünə bilər. Demək ki, hər şeyi qəlbində gizli saxlayırmış. Göz yaşlarını qəlbinə axıdırmış. Həsən peşman olmuşdu. 16 illik ailə həyatını film kimi səhifə-səhifə xatırladı. Indi anladı. Düz 8 ildir ki, o qızı ilə heç oturub əməlli başlı söhbət etməyib. Sadəcə onun məktəb qiymətləri ilə maraqlanıb. Onun məktəb həyatındakı uğurlara şahid olub. Müəllimlərin Nərmini necə ağıllı və çalışqan şagird olduğunu eşidib. Qızının daxilən necə tənha olduğunu