u və əzab çəkdiyini hiss etməyib. “axı mən yaxşı atayam”-deyə düşünürdü həmişə. “Heç vaxt qızımın üstünə qışqırmamışam. Heç vaxt evdə dava salmamışam. O nə istəyib, onu da etmişəm. bəs niyə mənim qızım belə bir şer yazıb?” həsən bu haqda çox düşündü. Çox götür-qoy etdi. Əvvəl qızını qınadı. Onu naşükür adlandırdı. Ancaq sonradan anladı. Doğrudan da son illər ərzində Nərmin çox sakit və qayğılı olmuşdu. Atasına gülümsəsə də, gözlərindəki kədər və sevgisizlik sezilirdi. “Görəsən, daha nələr yazıb?”-Həsən düşündü. Öz hərəkətlərini təhlil etməyə başladı. Düzdür, o, heç vaxt bir kobudluq etməmişdi. Arada bir davalar olurdu. Ancaq elə də şiddətli deyildi. Bəs nə idi Nərmini belə məyus edən? Həsən indi anladı. O, neçə illər idi ki, ailəsilə söhbət etmirdi. Işdən gələn kimi yeməyini yeyər və sakitcə kresloda əyləşib televizora baxardı. Və evi dərin bir sükut bürüyərdi. Nərminin anası günün çox hissəsini mətbəxdə keçirər, Nərmin isə otağına çəkilib dərslərini hazırlayardı. Neçə illər idi ki, bu belə idi. Evdə heç bir söhbət, ünsiyyət olmazdı. Bu evin mühiti Nərminə də təsir etmişdi. O, təbiətən özünəqapalı, melonxolik bir qız idi. Sakit idi deyə heç kim onun nələr hiss etdiyini, nə düşündüyünü bilmirdi. Həsən başını əlləri arasında gizlətdi. Gözlərini yumdu. Düşündü. Düşündü və yenə də düşündü. O, artıq neçə il idi ki, öz xanımı ilə də danışmırdı. Niyə bu qədər özgələşmişdilər? Niyə bu qədər yad olmuşdular? Axı onların yaxşı günləri də olmuşdu. Bəs nə zaman və niyə bu hala gəlmişdilər? Bəlkə doğrudan da, bütün bunların səbəbkarı Həsən elə özü idi. Öz ailəsində yadlaşmanı elə özü yaratmışdı. Həsən düşündükcə, çıxış yolunu axtardıqca öz səhvlərini dərk etməyə başlayırdı. Vaxt idi. Ziyanın yarısından da dönmək xeyirdir. Həsən öz ailəsini geri qazanmalı idi. Elə bu gün evə gedəndə qızını qucaqlayıb onu necə çox sevdiyini deyəcək. Onunla söhbət edəcək. Həyat yoldaşını çağırıb onunla əvvəlki münasibətlərini bərpa edəcək. Axı bu gözəl dünyada sevgi adlanan məfhum varsa, nifrətlə