yaşamaq nəyə lazım....
Nərmin qapının arxasında dayanmış,üzündə təbəssüm vardı. Nəhayət ki, uzun illərdən sonra atası ona gülümsəmişdi. Onun təbəssümü Nərminin ölən ümidlərini yenidən diriltmişdi. Indi onun atası ilə anası bir yerdə oturmuş söhbət edirdilər. Nərminə yəqin ki, bundan gözəl hədiyyə ola bilməzdi. O pəncərəyə yaxınlaşıb üzünü göyə tutdu. Ürəyində Allahı ilə danışdı.
“Çox sağ ol, Allahım. Nəhayət ki, sən mənim göz yaşlarımı gördün və arzularımı eşitdin. Mən səni və həyatı çox sevirəm...”Nərgiz çox gözəl,eyni zamanda çox ağıllı qız idi. Açıq restoranların birində oturmuş, rəfiqəsini gözləyirdi. bir azdan rəfiqəsi gələcək və onlar bir yerdə mağazaları gəzib alış-veriş edəcəkdilər. Nərgiz universiteti yenicə bitirmişdi. Bitirdikdən sonra atası onu iş yoldaşının oğlu ilə nişanlamışdı. Onlar tanınmış adlı-sanlı ailədən idilər. Nərgiz barmağındakı nişan üzüyünə baxdı. Brilliant qaşlarla bəzədilmiş, yüksək karatlı qızıl bir üzük. Yəqin çox qız bu üzüyü barmağnda daşımaq istərdi. Ancaq nədənsə Nərgiz bu üzüyə baxarkən üzü gülmürdü. əksinə onun çöhrəsində məyus ifadə yaranırdı. O nişanlısını sevmirdi. Ama onunla nişanlı idi. Və bir aydan sonra onlar evlənəcəkdilər. Görəsən niyə Nərgiz istəməsə də bu evliliyə razı olmuşdu?birincisi, oğlan çox yaraşıqlı və imkanlı ziyalı bir ailədən idi. O bankda işləyirdi. və öz şəxsi maşını vardı. Ikincisi, o atasının iş yoldaşının oğlu idi. Üçüncüsü, Nərgizin ailəsi bu evliliyi hər şeydən çox istəyirdi. çünki hər iki ailə bir-birini yaxşı tanıyırdı. Ama əsas bir şey vardı. Bu iki gənc bir-birilərini sevmirdilər. Onlar valideynlərinə qarşı çıxmamaq üçün bu nişana razı olmuşdular. Ancaq oğlanın da qızın da sevdiyi vardı.
Nərgiz onun qarşısında kiminsə oturduğunu hiss etdi. Rəfiqəsinin gəldiyini zənn edərək gülümsəyərək başını qaldırdı. Ancaq qarşısında başqa birisinin oturduğunu görüb təəccübləndi. Bu balaca şirin bir qız uşağı idi. Nərgiz özünü qəribə hiss etdi. Bir anlıq baxışları qızın sehrli gözlərində donub qaldı.
-Sən