baxdı.
-Ola bilsin ki, sənin nişanlın yaxşı insandır. Ancaq o səni sevmir. O da gözlərini yumanda xəyalında başqa qızı canlandırır. Mənə inan. Mən insanların qəlbini görürəm. ola bilsin ki, siz evlənəcəksiniz. Kənardan ideal bir ailə kimi görünəcəksiniz. Ancaq daxildə çox əzab çəkəcəksən. gözün həmişə onu axtaracaq. “Görəsən,indi o, neyləyir? Hardadır?” düşüncəsiylə keçəcək ömrün. Niyə bunu edirsən? halbuki bir az gözləsən, sevdiyin insan hərbi xidmətdən gəlsə, iş tapsa, ondan sonra evlənsəniz olmazmı? Niyə evlənməyə bu qədər tələsirsən? 2 ildən sonra boşanmaq üçün? Sən axı onu sevmirsən...
-Sənin dediklərində həqiqət var. Ancaq başa düşə bilmirəm. niyə bütün bunları mənə deyirsən? axı sən kimsən?
-Mən? Dedim axı...Sevgi pərisi. Mən razı ola bilmərəm ki, gözümün qabağında bir sevgi beləcə məhv olsun. Düşün. Sonra gec ola bilər. Özünü sevgisizliyə məhkum etmə. Sevgin uğrunda mübarizə apar. Icazə vermə qəlbindəki sevgi məhv olsun.
-Nərgiz...
Nərgiz geri çevrildi. Bu onun rəfiqəsi idi.
-Bağışla, çox gözlətmədim ki? Tıxac var idi.
-Yox.-Nərgiz ayağa qalxıb rəfiqəsilə görüşdü.-Burda bir qızla söhbət edirdim.
-Hansı qızla?
-Burdakı...-Nərgiz əli ilə masadakı boş stulu göstərdi. Stulun boş olduğunu görcək, təəccüblə və həyəcanla ətrafına baxdı.-Hara getdi o qız?
-Hansı qız? Mən heç kimi görmürəm.
-O burda idi.-Nərgiz nə qədər baxdısa o qızı görə bilmədi. sonra beynində onun səsi səsləndi: “Mən sevgi pərisiyəm” ancaq bir pəri birdən-birə belə qeyb ola bilərdi. Nərgiz yaşadıqlarından şoka düşmüşdü. Həqiqətənmi onunla danışan adicə insan deyil, bir pəri idi? Axı insan olsa belə, bu qədər şeyi hardan bilirdi? Nərgizin düşüncələrini necə oxuya bilirdi? Onun qəlbini necə görə bilirdi?
-Hə. Nə olub? Getmirik şoppinqə?-Nərgizin rəfiqəsi gülümsədi.
-Məni bağışla, ama mən indi Orxana zəng vurmaq istəyirəm.
Nərgiz telefonunu əlinə alıb, Orxana zəng vurdu.
-Alo-Orxanın qalın, soyuq səsi eşidildi.
-Alo,Orxan. Salam...
-Salam.
-Mən səninlə danışmaq istəyirəm.
-Nə