üçün artıq fərqi yox idi, Avqust ayından sonra hansı ay gəlir. Onun üçün fərqi yox idi, o indi hansı ildə yaşayır, hansı fəsildir indi... O, həyatdan küsmüşdü. O insanlardan küsmüşdü. Artıq 8 il idi ki,o hər gecə uşaqlarının şəklinə baxıb ağlamaqdan yorulmurdu. O, hər zəng olanda telefona “bəlkə onlardır” ümidiylə qaçmaqdan yorulmamışdı. Bu həyatda Nəzakətin bəxti elə də gətirməmişdi. Və onun bircə ümidi qalmışdı. Sadəcə bir ümid: Bəlkə o biri həyatda o övladlarını görə bildi.
-İndi yemək hazırlayaram-Nəzakət yorğun səslə dilləndi.
-Elə də ac deyiləm.-Kəmalədən xırıltılı səs çıxdı.
-Yox. Istəməsən də yeməlisən. yoxsa lap taqətdən düşərsən.-Nəzakət asta addımlarla mətbəxə keçdi. Mətbəxin həyətə baxan iri pəncərəsi vardı. Nəzakət artıq neçə il idi ki, bu pəncərədən həyətə baxmırdı. Ümumiyyətlə o heç nəyə baxmırdı. Nə payızda ağaclardan düşən xəzanlara , nə də qışda yağan qara. Ancaq bu dəfə o baxmalı olacaqdı. Nəzakət səhər tezdən bişirib hazır qoyduğu yemək qazanın qazın üstünə qoydu.
-Ana! Ana!-bir qız səsi eşidildi həyətdən.
Nəzakət dik atıldı. Bütün ruhu lərzəyə gəldi. Qulaqlarına inanmadı. Axı o, çox belə halla rastlaşmışdı. O çox vaxt elə zənn edirdi ki, kimsə onu çağırır. və çox vaxt bu səs onun uşaqlarının səsi olur. Nəzakət tərpənmirdi. Xülya olsa belə bu səsi eşitmək istəyirdi. gözlərini bir nöqtəyə dikmişdi.
-Ana! Ana!-bu dəfə bir oğlanın səsi eşidildi. Nəzakət bu dəfə daha çox həyəcanlandı. Yox bu dəfə xülya deyildi. Bu həqiqət idi. Səslər çox yaxından gəlirdi. Nəzakət artıq neçə illərdir silinməməkdən paslanmış pəncərəni əli ilə cəld silib həyətə baxdı. Gördüyü mənzərə qarşısında göz bəbəkləri iriləşdi.
-Məlahəəəttt!!! Kamraaaannnn!!!-Nəzakətdən elə bir fəryad qopdu ki...Bütün var gücüylə qaçıb həyətə çıxdı. Onlar burda idi. Qarşısında dayanmışdılar. Onlar burda idi. Nəzakət xəyal görmürdü. Bu həqiqət idi. Nəzakət bir anlıq heykəl kimi donub yerində qaldı. Sonra uşaqlarının üstünə qaçdı. Qollarını açıb ikisini də qollarının arasına aldı.