. Ana-bala bərk-bərk qucaqlaşdılar. Hər üçü də ağlayırdı. Dayanmadan ağlayırdılar. Balaca uşaqlar kimi ağlayırdılar. Ancaq bu göz yaşları sevinc göz yaşları idi. Bu göz yaşları 8 illik həsrətdən sonra qovuşmağın sevinci idi. Nəzakət durmadan qızının, oğlunun yanağından, alnından öpür, balalarından doya bilmirdi. Onları buraxmaq istəmirdi. Sanki buraxsa, bu yuxunun bitəcəyindən qorxurdu. Ancaq bu yuxu deyildi. Bunu Nəzakət həyətdə Fikrəti görəndə anladı. Axı Fikrət heç vaxt bu xəyallara və yuxulara aid deyildi. Nəzakətin üzündə ovuna hücum etməyə hazırlaşmış şirin qəzəbi ifadəsi yarandı. Indi o, hücum çəkməyə və şikarını əli ilə parçalamağa hazır idi. Ancaq o bunu etmədi. o bu hərəkəti etməyəcək qədər müdrik idi.
-Salam,Nəzakət-Fikrət neecə də qocalmışdı. Gözlərinin altı çuxurlaşmışdı. Arıqlayıb, rəngi-ruhu solmuşdu.
-Salam.-Nəzakət qəzəbdən danışa bilmirdi. Qəhər boğazında düyünləşmişdi. Gözlərini Fikrətdən çəkib yenidən uşaqlarına baxdı. Üzündə mehriban təbəssüm yarandı. O heç nə soruşmurdu. Heç nə danışmırdı. Sadəcə övladlarına baxırdı. O sual verməkdən, danışmaqdan, hətta tərpənməkdən də qorxurdu. O bu yuxuya inanmırdı. Göz yaşları sel kimi yanaqlarından süzülürdü....
-Bağışla məni ,Nəzakət. Sənə çox əzab vermişəm. sənə qarşı çox haqsızlıq etmişəm. ancaq Allah çox böyükdür. O da məni cəzalandırdı. Mən xəstəyəm, Nəzakət. Xərçəng xəstəliyi. 3 ay ömrüm qalıb. Rusiyada qala bilməzdim. Ona görə də uşaqlarımızı da gətirib gəldim. Bilirəm ki, bu mümkünsüzdür. Ancaq məni bağışlaya bilərsən? narahat olma, 3 aydan sonra mənim bu cismim artıq bu həyatda olmayacaq. Ancaq istəmirəm ki, o dünyaya bağışlanmayaraq gedim. Nəzakət, məni bağışlayacaqsan?-Fikrət çox peşman görünürdü. o çox dəyişmişdi. Əvvəlki əzazil, qəddar Fikrətdən əsər-əlamət qalmamışdı. O indi fərqli düşündürdü. 3 ay sonra öləcəyini bilmək onu qəflət yuxusundan oyatmışdı. Ona sadiq olan qayğıkeş xanımına qarşı necə rəhmsiz və ədalətsiz olduğunu dərk etmişdi. Görəsən niyə belədir? Niyə insanlar ölüm anında