ya da öləcəyəni biləndə hər şeyi dərk etməyə başlayırlar. Niyə sevgi ya da mehribançılıq içində yaşamaq varkən insanlar bir-birilərinə həyatı zəhər edirlər. Axı bu qədər haqsızlığı və qəddarlığı nəyə görə və niyə edirlər? Axı öləndən sonra onlar özləri ilə ancaq etdiyi əməlləri aparırlar. Fikrət də bunu dərk etmişdi. Bir rus qadının eşqinə ailəsini atıb, rus qadının uşağı olmur deyə, uşaqları öz anasından bəhanəylə aldadaraq aparıb illərlə bir qadına, bir anaya zülm vermişdi. Bəs o göz yaşlarının hesabını necə verəcəkdi? Fikrəf çox peşman idi. O, bəlkə də həyatı boyunca qazandığı bütün var dövlətini verməyə hazır idi. Təki onu geriyə qaytarsınlar və o bu səhvi etməmiş olsun. Ancaq çox təəssüf ki, bunun üçün artıq gec idi. 8 il çəkdirdiyi acını 3 ay ərzində unutdurmaq və yaddaşlardan sildirmək mümkün deyildi. Ancaq Nəzakətin cavabı fərqli oldu.
-Hə...-Nəzakətdən boğuq səs çıxdı. O, indi heç bir qəzəb, kin, nifrət hiss etmirdi. O Fikrətə niyə sualını verməyəcəkdi. Bütün bu illər ərzində axıtdığı göz yaşlarının hesabını istəməyəcəkdi. O, bunları düşünəcək qədər cılız deyildi. Onu indi düşündürən bir şey vardı:Uşaqları. O, uşaqlarını bərk-bərk qucaqlamışdı. O, indi sezdi. Payız fəsli idi. Və həyətdə ayağının altında xışıldayan xəzan vardı. Elə bil təbiətə yeni rəng gəlmişdi. Artıq ətraf ağ-qara görünmürdü.O, üzünü göyə tutdu. Və gözləri yaşlı olsa da gülürdü...
***
O, tənha idi. Çox tənha. Hamı onu tərk etmişdi. Ailəsi yanında deyildi. O əzab çəkirdi. O bu həyatda yaşamağı və mübarizə aparmağı bacarmırdı. O pis insan deyildi. Indiyə qədər heç kimə bir zərər yetirməmişdi. Kiminsə qəlbini qırmamışdı. O romantik, xəyalpərəst, özünəqapalı biri idi. O zəif iradəli idi. Onun ən böyük arzusu yazdığı ssenariyə film çəkmək idi. Ancaq bir çox arzuları kimi bu arzu da mümkünsüz bir arzu idi. Çünki onun film çəkmək üçün o qədər də imkanı yox idi. Müəllimlikdən aldığı məvaciblə özünü güclə dolandırırdı. Ancaq o xəyal qurmaqdan yorulmurdu.. O hər gecə çəkmək istədiyi filmi kino