hönkür-hönkür ağlayırdı.
-Bacı!!!
-Qardaşım. Canım qardaşım.
Bacı-qardaş qucaqlaşıb doyunca ağladılar...
“Güldürən adam” yenə daxmasında ağlayırdı. Ancaq bu dəfə axan göz yaşları tənhalığın deyil, sevinc göz yaşları idi. O artıq həyatda özünü tapmışdı. O,artıq tək deyildi. Onun ailəsi varmış. Onun ailəsi onu internata atmayıbmış. Onlar böyük bir sevginin evladları idilər...
***
Sevgi pərisi universitetin həyətində dayanmış Aysunu gözləyirdi. nəhayət dərsin bitdiyni bildirən zəng çalındı. Və universitetin qapısında tələbələr görünməyə başladı. Sevgi pərisi Aysini görcək ona tərəf qaçmağa başladı. Ancaq Aysu elə sürətlə addımlayırdı ki, sevgi pərisi ona çatınca təngənəfəs oldu.
-Sən burda neyləyirsən?-Aysu qarşısında sevgi pərisini görcək təəccübləndi.
-Məni görməyinə sevinmədin deyəsən.
-Hə. sevindim.-Aysu istəmədən gülümsədi.
-Sənə sevindirici bir xəbərim var.-Sevgi pərisinin gözləri sevincdən parıayırdı.
-Olar, sonra deyəsən. indi vaxtım yoxdur. Kursa gecikirəm.
-Sənin vaxtını almayacam. Sadəcə onu demək istəyirəm ki, bu tilsimi pozacaq dərmanı almağa çox az qalıb. Demək olar ki sadəcə bir iş. Və ondan sonra səni azad edəcəm bu sevgidən.-Sevgi pərisi çox inanırdı ki bu xəbər Aysunu sevindirəcək. Ancaq Aysu bu xəbəri elə də can-fəşanlıqla qarşılamadı. Bəlkə də indi o tələsirdi deyə, sevgi pərisinin bu xəbərinə laqeydliklə yanaşdı.
-Lap yaxşı.
-Bəlkə addımlarını bir az ləngidəsən. mən axı öyrəşməmişəm insan kimi bu qədər sürətlə yeriməyə.
Aysu bir anlıq dayandı.
-Səndən bir şey soruşum. Mənə son tapşırığı tamamlamaq üçün Kənanın göz yaşları lazımdır. Daha doğrusu sevincdən axan göz yaşları. Səncə Kənanı nə sevincdən ağlada bilər?
-Nə?-Aysu bir anlıq düşünməyə başladı. Axı o indi Kənanı daha yaxından, daha yaxşı tanıyırdı.-Bilmirəm. mən tələsirəm.-Aysu surətlə yeriməyə başladı. Sevgi pərisi isə çaşqın halda ondan uzaqlaşan Aysuya baxırdı. Görəsən Aysu özünü niyə belə qəribə aparırdı? Məgər bu tilsimin pozulmasını hər şeydən çox Aysu