ı axtarıb tapmaq...
-Yox. Yox. Nə olursa olsun.qoymaram ki əziyyətlərim puç olsun. Ama mən sevgi pərisiyəm. istədiyim yerə bircə saniyəyə belə gedə bilərəm. elə deyilmi?-sevgi pərisi şübhəli baxışlarla baş pəriyə baxdı.
-Yox. Iş burasındadır ki, sən bu işi də insan kimi etməlisən. yəni ayaqla, uçaraq deyil!
-Nə?-sevgi pərisi niyə? sualını da vermək istəyirdi. ancaq çox az vaxtının olduğunu bilib, var gücüylə universitetə üz qoydu.
-Ay sürücü bəy, tez ola bilməzsiniz?
Sevgi pərisinin müraciəti avtobusdakı hər kəsin gülməyinə səbəb oldu. saçını neçə illərdir bu sükan arxasında ağartmış şofer qalın səslə diləndi.
-Ay qız, 1ci dəfədir ki, bəyəm? Bakının nəyi də olmasa, həmişə tıxacı olur. Məgər yol boşdur, biz getmirik?
-Hə. 1-ci dəfədir-sevgi pərisi dodağının altında mızıldandı.-Yazıq insanlar...Yaşamaq necə də çətindir.
Sevgi pərisi avtobusdan düşər-düşməz , bütün qüvvəsi ilə universitetə doğru qaçmağa başladı. Avtobusda dəfələrlə qol saatına nəzər yetirməyinə baxmayaraq, yenidən həyəcanla qol saatına baxdı. Saat 11: 46-i göstərirdi. Deməli 14 dəqiqə qalmışdı. Bu 14 dəqiqə ərzində Sevgi pərisi Aysunu tapmalı və sehirli suyu ona içizdirməli idi. Sevgi pərisi indiyə qədər bu qədər çox həyəcan keçirməmişdi. O rahat pəri həyatına öyrəşmişdi. Ancaq indi bir insan taleyindən söhbət gedirdisə sevgi pərisi bu tapşırığı da müvəffəqiyyətlə yerinə yetirməli idi. Sevgi pərisi yaxşı ki əvvəllər bu universitetə dəfələrlə gəlmişdi. O artıq Aysunun oxuduğu fakültənin dekanlığının yerini, Aysunun qrupunun nömrəsini, onların dərs cədvəlinin harada yerləşdirildiyini bilirdi. Ona Aysunun indi hansı otaqda dərsdə olduğunu tapmaq elə də çətin olmadı. Ancaq iş burasında idi ki, dərs otağı 5-ci mərtəbədə yerləşirdi. Sevgi pərisi pilləkənləri qalxa-qalxa beynində zamanı hesablayırdı. 5-ə çıxanda o artıq təngənəfəslikdən dayana bilmirdi. Son dəfə dərindən nəfəs alaraq ayaqlarının sızıltısına məhəl vermədən otağın qapısına doğru yaxınlaşdı. Son dəfə yenidən qol saatına baxdı. Saat