kəlbəcərli idi, özü də, əgər səhv etmirəmsə, həmin o qeyri-adi bal məskəni sayılan kənddəndi. Dedim, çox müdrik və ağıllı məsləhətdir, günü sabahdan mütləq bal məsələsini həyata keçirəcəm, qatığı isə ömür-billah yaxına qoymayacam.

Filankəs müəllimi yoluxmağa gələn belə qonaqlar az deyildi. Ələlxüsus, əvvəllər. Amma məsələ burasında idi ki, xəstənin ürəyi istədiyi dostları, tanışları son vaxtlar çox az-az görünürdülər. Son vaxtlar telefon zənglərinin də arası kəsilmişdi, daha o biri otaqdan telefonla onun halını xəbər alanlara təşəkkür edən arvadının səsini də az-az eşidirdi. Nə isə, səbəbi xəstəyə məlum olmayan bir metamorfoz baş vermişdi: dostlar siqaret tüstüsü kimi yavaş-yavaş yoxa çıxırdılar. Arvadı onun bu sarıdan gileyinə cavab verib deyirdi ki, camaatın işi-gücü, min bir qayğısı var, həmişə vaxt tapıb gəlmək olmur, bir də, səndə nə elə bir ciddi şey var ki, hamı axışsın bura?..

Görəsən bu zəmanədə ciddi xəstəlik nəyə deyirlər?.. Əlbəttə, ilk növbədə xərçəngə. Sonra gəlir infarkt. Daha mən vəbadı, taundu -onları demirəm. Bu azarların bəşəriyyətə meydan oxuması hələ qabaqdadır. Amma xəstəliklər siyahısında ən əsas yerlərdən birini mütləq bir xəstəlik də tutmalıdır. İntəhası, bunun tibbi adını hələ heç kəs icad etməyib. Hər xəstə bu azarını ancaq ən yaxın sirdaşına deyə bilər, özü də pıçıltı ilə. Ucadan desən, elə bilərlər başına hava gəlib, aparıb salarlar adamı dəlixanaya. Gərək çox ehtiyatlı olasan, belə azara tutulanda özünü düşmən arxasında işləyən kəşfiyyatçı kimi aparasan. Bu azarın adı - ölülərini yuxuda görmək azarıdır. Ömür tükənəndə, qəfil əcəl qapını ölümün üzünə açanda adam bu azarı tapır. Başlayırsan hər gecə bir əzizini yuxuda görməyə. Nənəni görürsən, özü də həmişəki qara kəlağayısında özü də həmişə ilin axır çərşənbə axşamı günü. Görürsən ki, tirmə, saçaqlı süfrəli stola dirsəklənib oturmuş balaca bir oğlan uşağı şəkərbura bükən qarıya baxır, qan da ona baxır, ancaq heç biri heç nə demir. Görürsən ki, otaqda ləzzətli bir iy var, eşikdə