sıldırımlı buzlaqların üzərində çətir kimi açılmış göy qübbəsinin tən ortasında nəhəngdən də nəhəng olan bir sarı ləkə kimi dayanıb durmuşdu. Bu nəhəng san ləkənin qəribə də sarı işığı vardı: bu işığın ağırlığından daş-qaya inildəyirdi və bu işıq buz kimi soyuq idi. Buzlaqların ağlığına sarı bir rəng hopmuşdu. Bu dünyada heç kəsin xəbəri yox idi ki, üfüqlərə qədər uzanan buzlaqların daşını, kəsəyini bu sarı günəşin ahı qurutmuşdu. Neçə-neçə sənələr bundan qabaq günəş elə bir ah çəkmişdi ki, dünyanın suları yoxa çıxmışdı, yarpaqları qurumuşdu, kor bir aşıq əllərini saçına-saqqalına aparıb, içinə dolan soyuqla bərabər hiss eləmişdi ki, saçında-saqqalında bir dənə də qara tükü qalmayıb. Ağlamışdı. Gözlərindən yaş əvəzinə damla-damla buz parçaları tökülmüşdü. Ağzını açıb dünyanın sonuncu bayatısını demişdi və bu sonuncu bayatının sözləri havada buza dönüb, cingilti sala-sala, adamı bürümüş sarılığın içərisində bir fəryad qoparmışdı: Baba Kaha, ədalətini bəndələrinin üstündən əsirgəmə!
- Sizin kökünüz kəsilsin, ay ikiayaqlı bəndələr!

Baba Kahanın qaranlıqdan başlayıb qaranlığa gedən, dünyanın bütün rənglərini - ağını, qırmızısını, yaşılını lap elə həndəvərində əridib zülmət qaraya çevirən oyumundan hənirti eşidilirdi. Bu oyumun bir ucu məğribdəydi, bir ucu məşriqdə: bu oyum dünyanın ortasından keçirdi. Baba Kahanın hənirtisindən milyon-milyon işıq illəri mənzilində yerləşən nəhəng ulduzların şöləsi ilğım kimi sayrışırdı, gözü yolda qalanların ümidini qırıb, birini mərd edirdi, o birini namərd. Baba Kahanın dibsizliyində bir külək yatağından baş qaldırırdı, məğribdə başlayan hənirtisindən məşriqdə tufan qopurdu: köklü-budaqlı ağacları kökündən qoparırdı, dünyanı barmağına dolayıb sapand kimi oynadanların bağrı çatlayırdı, canı ağzından çıxanların gözlərinə ümid gəlirdi... Bu boğanaqlı xəbərdarlıq, bu fəlakətli uğultu yatağından baş qaldırıb, həmləyə hazırlaşan küləyin hələ adicə hənirtisi idi.
Dərd də azar kimi gələndə batmanla gəlir, bacım!
Hökmdarın üstünə iki