i yorğan salmışdılar, amma hökmdarın qızdırmalı titrəməsi kəsilmirdi. Xacə Ənvər enli taxtın ayaq tərəfində it kimi büzüşüb kilim üstündə yatırdı. Xacə Ənvər yuxuda çolpa yeyirdi. Əgər hökmdar bundan xəbər tutsaydı, yəni vəfalı nökərinin yuxuda çolpa yeməsindən agah olsaydı, yəqin onun başını bədənindən ayırardı. Çünki iki gün idi ki, hökmdar bir qismət çörəyə həsrət qalmışdı: boğazından tikə keçmirdi. Bu azar hardan tapdı onu görəsən, ilahi?.. Qalanı almayınca, hirsini söndürməyincə, məmləkətdən uzaqda, çöl-biyabanın ortasında qara qızdırmadan it kimi gəbərib ölsə - bu, xudavəndi-aləmə ağır getməzmi? O, böyük bir məmləkətin böyük hökmdarı, axı, kimə nə pislik eləyib? Tanrı heç belə ədalətsiz əmələ yol verərmi?.. Hökmdar tez-tez qızdırmadan və zəiflikdən təntiyib, ağır, laxtalanmış nəfəsini ciyərində, boğazında güclə hərlədə-hərlədə gözlərini açıb, düz ortasına səliqə ilə yonulub hamarlanmış dirək dirənmiş çadırın üçkünc banına baxırdı: çadırın girintili-çıxıntılı tavanı və ortasındakı bu üçkünc banı qızdırmanın toru içərisindən göy qübbəsini andırırdı. Hökmdarın bir yerinə elə bil yanar kösöv soxmuşdular - içəridəki odu içini-içalatını yandırırdı, amma hökmdarın alnı bumbuz idi: o, arıq əlini hərdən yorğanın altından çıxarıb alnına qoyurdu, alnındakı soyuqluq ovcuna, barmaqlarının ucuna, ordan da bütün bədəninə yayılırdı, damarlarında pıqqapıqla qaynayan qan bir qədər sakitləşirdi. Belə dəqiqələrdə hökmdar öz-özünə, hardasa lap içərisində bir ləzzətli "oxqay" deyirdi. Əslində, hökmdan indi təntidən, əndazədən çıxardan yalnız bu qızdırma deyildi, nəsə tamam başqa bir şey idi ki, bunun nə demək olduğunu hökmdar başa düşə bilmirdi... O, yenə gözlərini açdı, xacə Ənvərin hənirtisinə neçənci dəfə idi ki, qulaq verdi və dedi:
- Ənvər, ay gədə!
Xacə Ənvərin qulaqları tərpəndi, büzüşüb yatdığı yerdən dik atılıb kök, lırt bədənini kilimin üstündən qaldırdı.
- Nədi, dərdi-bəlan mənə gəlsin?
Bu, günün, ilin həmin o vədəsi idi ki, şahidlər olmadığına görə, hökmdar