nökərini adıyla çağırırdı, zəhmli baxışı ilə yox, nökər isə öz hökmdarına peyğəmbər buyurduğu kimi "adil hökmdar" demirdi, ana balasına müraciət edən təki, çox adi və şirin sözlər deyirdi:
- Nədi, başına dönüm, nədi?
Xacə Ənvər taxtın baş tərəfınə yaxınlaşıb, gözlərini qıyıb, hökmdarın qurumuş heyva çürüsünü andıran sifətinə baxdı: ona zillənmiş xırda gözlərin dibində parıldaşan qığılcımları görüb sevindi... Xacə Ənvərin yuxulu beyninə və şirin, çolpalı yuxudan sonra ağırlaşmış bədəninə rahatlıq yayıldı: bayaq, hələ şər qarışmamış, tutqun ay sarımtıl üfüqün üzərində sallanıb durduğu vaxt, düşərgəni lərzəyə salmış acı xəbər - hökmdarın xəstələnməsi xəbəri bəlkə də hamıdan çox xacə Ənvəri sarsıtmışdı. O, hövlnak özünü çadıra salanda və hökmdarın vəzir-vəkilin, sərkərdə-sərbazın əhatəsində taxtda uzanıb inildədiyini görəndə az qalmışdı bağrı çatlasın. Ürəyində ancaq bunu deyə bilmişdi: "Ya xudavəndi-aləm, əgər onun canını alacaqsansa, əvvəl-əvvəl mənimkini al!"

...Bayaq hökmdarın gözləri başı kəsilmiş qoyun gözləri kimi cansız və soyuq idi, bayaq hələ şər qarışmamış, ölüm əlini hökmdarın alnına qoymuşdu və hökmdarın iri çadırında ölümün soyuğunu bayaq bəlkə də yalnız xacə Ənvər açıq-aşkar hiss eləmişdi. İndi, hökmdarın gözlərində qaynayıb-parıldaşan zəhrimar qığılcımlarını görəndə başa düşdü ki, bu başı-bəlalı dünyada ölüm də öz istədiyini hər vaxt eləyə bilmir, ölümlə əlbəyaxada onun, xacə Ənvərin və bir də, böyük bir məmləkətin hökmdarı yenə qalib çıxmışdı...
- Başına dönüm, bəlkə çay qızdırım? - Xacə Ənvər aşağı əyilib dəyirmi dolu dodaqlarını hökmdarın alnına yapışdırdı. - Qızdırman düşüb, - dedi. - Peyğəmbərin cəddinə qurban olum, şükür verən gü-nünə, ya xudavəndi-adam!

Xacə Ənvər qəddini düzəldib əllərini göyə qaldırdı. Hökmdar gözlərini açdı.
- Yox, - dedi, - çay istəmirəm. Heç nə istəmirəm. - Qısaca sükut-dan sonra: - Hardasa bir uğultulu külək əsir, gədə! Bu nə sirri-xudadı, hə?.. Bəlkə rəmmalı çağıraq!

Xacə Ənvər yan-yörəsinə boylandı, küncdə